· 

FL - EXIT

Door: Oliver & Karlijn

 

Deze blog is wat langer omdat we veel meegemaakt hebben afgelopen tien dagen, excuus voor de enorme lap tekst. 


Aangespoord door het aangewakkerde vuur is onze reislust weer aardig toegenomen, we vangen een paar vissen en eten voor het eerst van eigen vangst. Het schoonmaken en fileren moeten we nog wat bijschaven, het smaakte erg goed! We hebben ook nog super mooi gesnorkeld, een dag zoals ik me het reizen had voorgesteld!

Woensdag heb ik een wandeling voorbereid, we moeten met de bus naar het nationaal park ‘Garajonay’ in het midden van het bijna perfect ronde La Gomera. Een klein leugentje voor bestwil, tegen Karlijn zeg ik dat het “een kilometer of 5” is, in werkelijk ongeveer 16 maar anders wil ze misschien niet mee :). Nadat we uit de bus stappen vinden we het pad en klimmen gelijk stijl omhoog. Na een half uur staan we allebei uit te hijgen, “ik hoop niet dat het zo die hele 5 km is!”!Ik moet iets bekennen... Het is ietsje verder. “Hoeveel verder??!!” Ongeveer het dubbele... “Wat?! Ja en nu eerlijk?!” Oké 16 km Maar anders wilde je niet mee.... Gelukkig kan ze erom lachen terwijl we het dal van Garajonay indalen. De natuur is prachtig. We komen na 3 uur bij een barretje aan in het dal en besluiten een andere route voor de terugweg want dan halen we de bus eerder misschien! We moeten veel zoeken maar uiteindelijk zijn we bijna bij de grote weg en zien de bus wegrijden.... De volgende bus is over 2 en half uur. We drinken even water en overleggen, het dichtstbijzijnde café is op half uur lopen dus laten we dat maar doen. Als het we het cafe inlopen worden we vreemd aangekeken, vreemde mensen zien ze hier niet vaak geloof ik. We drinken een paar biertjes en met handen en voeten wordt ons uitgelegd dat de bus gewoon stopt als je je hand opsteekt. De barvrouw komt bij ons staan wachten op de bus om zeker te weten dat we het halen, zo lief. Moe maar voldaan zijn we terug op de boot en komen Tom en Francien een borrel drinken, die had ik bij de Tourist office ontmoet.

Donderdag worden we allebei met spierpijn wakker dus we besluiten een rustig dagje, paar kleine klusjes en we gaan weer snorkelen. 

Vrijdag willen we naar het berg dorpje Vallehermosso, een dik uur met de bus en we zijn er. Na tien minuten hebben we het dorp gezien en we lopen naar een uitkijkpunt waar we na een dik half uur aankomen. Best mooi maar het valt allemaal wat tegen. Terug op het dorpsplein drinken we iets en een DJ staat te draaien met alles erop en eraan. Lampen over het hele plein en grote boxen, er mist maar één ding: publiek... Er is helemaal niemand! 's Avonds gaan we naar het cafe met Alex en Anne van Point Barrow, gezellige avond in het cafe waar ook altijd de kickoff is van de Thallisker Whiskey Atlantic Rowing challenge, ja een roeirace over de atlantische oceaan. De Nederlander Mark Slats, een absoluut fenomeen, doet dit keer ook mee maar hij won deze al eens in zijn eentje in record tijd! www.markslats.nl. We schrijven een gelukwens op de muur voor Mark en Kai. 

We vullen de dagen met wandelen en relaxen, tot we zien dat her wel eens mooi weer kan zijn om de sprong naar Kaapverdië te maken! 750 mijl, 1400 km is deze reis. We gaan het doen, dinsdag corona test en woensdag vertrekken. 

 

We ontvangen het test resultaat en maken de boot klaar, we hebben vertrouwen in onszelf en de boot voor onze langste oversteek. We verwachten 2 dagen goede wind en daarna iets minder maar meestal staat er meer dan voorspelt dus we gaan gewoon. We gooien los en voelen allebei een lichte spanning, er staat geen wind en we motoren 6 uur de vlakke oceaan op. We zien nog een paar pilot whales en dan steekt de wind op, we hijsen de zeilen en de motor gaat uit. 

De wind trekt aan tot windkracht 6 en we zetten koers richting de Kaapverdische eilanden, de wind trekt verder aan en we trekken rif 1 in het grootzeil. Tevreden kijk we elkaar aan, zo zijn we daar in 5 dagen! De wind trekt verder aan, piekt pp 30 knopen en we trekken rif 2 erin. Dat lukt niet helemaal lekker en met reddingvest en lifeline loop ik naar de mast. De boot gaat tekeer en het schuim stuift op, het zeil hapt en lanceert mij over dek. Geschrokken, een natte broek en twee blauwe knieën verder klauter ik terug in de kuip. Het rif zit erin en we stuiven de nacht in.

 

Met zoveel wind is gijpen niet fijn, voor de zeil leken gijpen is door de wind gaan, maar het moet wel gebeuren en we doen het samen net na middernacht als ik de wacht overneem. De wind blijft onverminderd hard waaien en als ik even liggen te doezelen voel ik iets vallen, naast me zie ik iets zwarts wat ik probeer te pakken maar het beweegt en tjilpt! Een klein vogeltje ligt uitgeput op de andere bank in de kuip. Ik zet hem in een hoekje om uit te rusten en na 2 uur is hij (of zij?) vertrokken. We moeten constant koers wijzigen want de wind draait nogal maar we koesteren de windkracht 5 die we krijgen, het weerbericht voorspelt vanaf vrijdag lichter weer. 

 

Donderdag net na de middag trekken we de volle zeilen erop omdat de wind wat afneemt, vrijdag neemt de wind verder af. Ik twijfel enorm of we de goede beslissing hebben gemaakt door te vertrekken mijn humeur zakt behoorlijk. Om ons heen zitten nog meer zeilboten en Point Barrow zit 40 mijl West van ons, wij varen wat meer onder de Afrikaanse kust maar nog steeds meer dan 100 mijl uit de kust. 


Zaterdag motoren we 's ochtends omdat er geen wind meer is. Een Franse boot komt op 5 mijl naast ons, we kunnen bijna zwaaien. We motorzeilen de rest van de dag als het nodig is en zetten de motor snel uit als we kunnen zeilen.

 

Zondagochtend wil ik de motor starten maar die geef geen gehoor, hij draait heel even maar daarna niks meer..... Karlijn slaapt nog en die wil ik nog niet wakker maken maar dit soort dingen gaan bij mij enorm knagen, in mijn hoofd heb ik al 3 plannen gemaakt van hoe ik dit eens aan ga pakken. Als Karlijn wakker is ontdekken we samen dat er lucht in het brandstof systeem komt, we verdenken het voorfilter maar dat is OK. Bij het filter op de motor zelf zit de ontluchtings schroef los en het schroefdraad lijkt een beetje beschadigd, hoe dit nou weer kan is een raadsel maar de oorzaak is gevonden. We lossen het op met een tijdelijke oplossing en de motor start weer! In de boot ruikt het naar een mengeling van diesel en zweet. 

 

Het mooie van problemen oplossen is dat het enorm veel energie en vertrouwen geeft, het geworstel met de wind lijk ik snel vergeten en de vishengel gaat erin... Daar verwachtten we normaal niks van maar na een half uur ratelt die! Jaap, als je dit leest, let op! Ja wel hoor, beet!! We vangen in totaal 3 goudmakrelen (volgens ons) maar we vinden ze te klein en hebben weinig puf om ze te fileren. Ze krijgen de vrijheid terug. De temperatuur begint inmiddels ook aardig op te lopen en 's avonds is het binnen nog vaak 24 graden.

 

Laat op de avond als ik de wacht overneem van Karlijn zien we tot onze grote schrik de giek los hangen! We schrikken allebei en sjorren de giek en het grootzeil snel aan dek. Karlijn gaat slapen en ik ga nog even met een zaklamp kijken wat er nou gebeurt is, het lijkt alsof de bouten losgetrild zijn door het vele klapperen van het grootzeil.... Drie van de vier bouten vind ik terug en met speciale loctite zet ik het terug op de mast, na 3 uur maximaal belasten staat er, dat komt mooi uit want dan komt Karlijn uit bed. Als ze erbij komt gaan we er voor, de giek en het grootzeil samen zijn loei zwaar. Na anderhalf uur worstelen zit de giek terug op zijn plek, ik zal nooit vergeten hoe Karlijn met handen en voeten liggend op dek de giek probeerde te bedwingen op een hobbelige zee terwijl ik hem terug probeerde te duwen op zijn plek. De vrouw van mijn dromen, geen gelul maar gewoon werken. Excuses zijn voor de lokale dorps kapper, hier wordt gewoon gebeukt als het nodig is. Het geeft me een waanzinnig gevoel, alles zit onder de smeer en is zwart.. Dat is wel weer jammer. De volgende passage uit logboek zegt het genoeg: " Ongelooflijk wat een kutdag!". Het is ook de slechtste dag qua snelheid, we halen maar 100 mijl in 24 uur. Even zijn we bang dat dinsdag niet eens gaan halen.... 

 

Zondag is het motor aan en motor uit, we halen 115 mijl in 24 uur maar het is ploeteren. 's Nachts word ik wel opgeschrikt door een diepte alarm, en dat op een plek waar het meer dan 3000 meter diep zou moeten zijn!!! Als ik met de zaklamp schijn zie ik dat er allemaal dolfijnen rond de boot op een soort kleine lichtgevende inktvisjes aan het jagen zijn! Prachtig gezicht, dolfijnen hebben trouwens geen motor, dat ligt me ook wel. Van de inktvisjes vinden we er nog een paar dek, van de beroemde "vliegende vissen" ontbreekt ieder spoor vooralsnog. Ook legen we de kattenbak, dat zal niet vaak gebeuren hier zo midden op de oceaan! 

 

De temperatuur is verder opgelopen en het wordt 's nachts niet minder dan 26 graden. Maandag is het een kwestie van motor aan en motor uit want we willen allebei enorm graag dinsdag op Sal zijn. We motoren uiteindelijk 13 uur, enorm tegen mijn principes in. 

 

Dinsdag neem ik de wacht over om middernacht, we kunnen net zeilen maar moeten toch wel gemiddeld 4,5 kts blijven lopen en we zitten ook nog eens 50 mijl teveel Oost van de koerslijn met de wind pal van achter. Het zijn frustrerende uren en als ik Karlijn wakker maak om half 5 kan ik me niet beheersen, vloekend en tierend ga ik in bed liggen. Ik hoor de giek heen en weer slaan en met de slechte herinnering ga ik snel terug en help ik Karlijn met het strijken van de zeilen. Ik doe onaardig en als ik terug in bed lig voel ik me schuldig, als een hongerige puppy ga ik toch even mijn excuses aanbieden voor mijn horkerige gedrag. 

 

Uiteindelijk motoren we tot bij het eiland Sal, het is bloedheet, weinig wind en we zijn er allebei echt klaar mee. Ik heb eens een tegeltje gezien: "Al ziet men kerk en toren staan, de reis is  nog niet gedaan!". Dat ging voor ons behoorlijk op! 1 mijl (2km) horen we iets geks in motor geluid, we halen het gas eraf en zonder schroef erop lijkt het normaal te klinken.. We verdenken iets in de schroef maar de motor gaat uit, we zeilen op de fok de baai in... We maken een plannetje om naar de ankerplaats te drijven en dan als een soort 'handrembocht' het anker erin te gooien om te blijven liggen. 1 kans dus dat maakt het spannend. 

 

Op het moment dat we aan onze 'handrembocht' willen beginnen worden we tegemoet gevaren, we maken snel duidelijk dat onze motor niet werkt en de beste man geeft ons een sleepje. Een opluchting voor ons allebei, we zijn moe en hebben vooral ook dorst! 'Jay'is de onofficiële havenmeester van de ankerplaats, hij legt ons op een plekje en legt ons uit hoe het hier werkt. Ik onthou maar één ding van wat hij zegt: "Now you relax and drink, we will see tomorrow!" Dat is precies wat je wil horen op zo'n moment, alleen nog even afrekenen voor de assistentie..... Dertig euro wil hij en wij zijn dankbaar dat we lekker stil liggen, het bier schreeuwt uit de koelkast om aandacht! 

 

De komende drie weken gaan we Kaapverdische Archipel verkennen; Sal, Sao Nicalao en Sao Vicente. 

 

Onderweg bereikte ons ook het bericht dat de broer van oma Annie, Frits, is overleden. Frits was ook een zeiler en een mooi gedichtje op zijn prentje;

 

met een kielzog vol verleden,

en een toekomst voor de kop,

verlaat het schip de haven

voor het ongewisse van het ruime sop. 

 

Iedereen veel sterkte met het verlies van Frits, wij hebben aan hem gedacht op de oceaan.


Liefs Oliver en Karlijn


Reactie schrijven

Commentaren: 25
  • #1

    Pierre merens (dinsdag, 24 november 2020 23:33)

    Proficiat met jullie oversteek, dat is niet aan iedereen gegeven ! Geniet van wat rust en van de prachtige eilanden !

  • #2

    carla (dinsdag, 24 november 2020 23:49)

    Wat een hoofdstuk, heel wat ups en downs maar weer mooi op jullie volgende stek aangekomen. weer mooie foto's ook.
    Beste van deze set was toch wel de poes met de 3 vissen voor zijn neus. Hahahaha

  • #3

    Pascale (woensdag, 25 november 2020 00:42)

    Waw wat een reis, en over relatie test gesproken...dat komt helemaal goed�! Nu weer lekker ontspannen en genieten!

  • #4

    Dorus (woensdag, 25 november 2020 08:13)

    Bem-vindo a Cabo Verde. Knappe oversteek �Prachtige verhalen en foto's, een genot om te volgen!

  • #5

    Ingrid (woensdag, 25 november 2020 08:26)

    Wat een spannend avontuur deze keer! Maar wat ontzettend goed hoe jullie dit ‘klusje’ geklaard hebben!!!! Wat een lef en doorzettingsvermogen, petje af en diepe buiging. Xxx

  • #6

    Jaap van de Alegria (woensdag, 25 november 2020 09:03)

    Van harte. Goed gedaan. Mooi geschreven allemaal. En geen woord over zz. Volgens mij zijn jullie goed ingeslingerd.

  • #7

    Marianne de Nijs (woensdag, 25 november 2020 09:16)

    Wat een verhaal weer en wat een onderneming! Het lijkt wel een spannend boek, ook voor het thuisfront vermoed ik! Prachtige foto’s en waar worden de poezen zo verwend, prachtige foto’s. Veel succes verder!

  • #8

    Marie-Christine (woensdag, 25 november 2020 10:07)

    Wauw!! Heb t stuk met spanning gelezen. Wat stoer, nu lekker genieten �

  • #9

    Milou (woensdag, 25 november 2020 10:25)

    Wauw! Wat een avontuur, lef en doorzettingsvermogen.
    Het boek van Mark Slats overigens een echte aanrader.
    Ik ken jullie niet persoonlijk, maar geniet van het lezen van jullie verhalen.
    Sportieve groet, Milou

  • #10

    ad (woensdag, 25 november 2020 10:30)

    Mooi verhaal, wel opvallend veel op de motor moeten varen toch geen juiste weer voorspelling? wat gebruiken jullie overigens om het weer te volgen.

    met groet Ad
    sy ZaZoe

  • #11

    Noor Wagener (woensdag, 25 november 2020 11:28)

    Wat een belevenissen. Dat fiksen jullie toch maar samen. Heel bijzonder!! Leuk om te lezen.

  • #12

    John Rodenburg (woensdag, 25 november 2020 14:29)

    Veel respect hoe jullie met tegenslagen weten om te gaan. Overigens wel een prachtige wandeling met mooie foto's. Geniet de komende weken van de Archipel.

  • #13

    Ad van den Aker (woensdag, 25 november 2020 15:11)

    Ja wat moet ik hier nog aan toevoegen , Langs andere wegen vernoemen Karlijn toch nog beetje ziek geweest. Pillen misschien nog te laat ingenomen ? Jullie komen overigens wel aan je trekken met avontuur, spanning , relatietest en noem maar op .Wens jullie daar op die nieuwe omgeving mooie tijd en veel rust weer voor de volgende stap want het wordt als maar spannender . XXX

  • #14

    Pouwel en Marjolein (woensdag, 25 november 2020 17:34)

    weer een pracht verhaal en het was weer grensverleggend. Algarve naar Madeira was een opwarmertje maar deze trip was een echte. Je niet laten opnaaien door tegenslagen maar er gewoon mee dealen. Er gaat altijd wel iets mis volgens Mr Murphy. Heb er niets over gelezen maar hoe ging het met de zeeziekte of was dat geen issue meer.
    ga genieten op de Kaap Verden. wij zijn er maar 3 dagen geweest en dat was wel een beetje kort maar een weather-window bood zich toen aan dus wegwezen.
    groetjes

  • #15

    Bregje (woensdag, 25 november 2020 18:39)

    Weer een mooi verhaal. Prachtige foto's. Wat een avontuur! Veel plezier op Kaapverdië!

  • #16

    Mutti (woensdag, 25 november 2020 20:29)

    Net aangekomen en direct alweer een prachtig verhaal op de site. Ontroerend geschreven , ik herken je karaktertrekjes Oliver. Mooi dat je het ook direct weer goed maakt met je zeilmaatje. Je bericht ontroerd me tot tranen toe , van herkenning , van trots en van verdriet om Frits.
    Vandaag hoorde ik een liedje , de mooiste bloemen staan aan de rand van de afrond , om deze te plukken is moed en durf nodig. maar dan heb je wel het allermooiste boeket.
    Dat is precies wat deze reis inhoudt , heel veel afzien voor die paar unieke , ultieme momenten. Geniet met z'n tweetjes nu lekker van een paar weken rust en de voorbereiding op de ultieme oversteek . Ik glim alweer van trots en je hebt het gezien , op ons vlogje van de dag , Omaatje is ook trots : braaf gedaan !!!

    Dikke kus
    Mutti

  • #17

    Pap (woensdag, 25 november 2020 20:37)

    Verhaal en foto’s met tranen in de ogen gelezen, zegt genoeg denk ik, zet m op bikkels, vaar jullie dromen achterna xxx

  • #18

    Sandra (donderdag, 26 november 2020 04:34)

    Met kippenvel lees ik jullie avonturen. Trots en met respect maar wat ben ik blij dat ik het allemaal pas achteraf lees. Geniet nu van jullie rust. Liefs mam❣�

  • #19

    Marion Smolders (donderdag, 26 november 2020 08:41)

    Pfff wat spannend allemaal. Knap hoe jullie met tegenslagen omgaan. Nu lekker uitrusten en genieten op Kaapverdië!

  • #20

    Rene van de Livanto (donderdag, 26 november 2020 12:24)

    Mooie verhalen! We blijven jullie volgen(via jullie blog..).
    All the best.

  • #21

    Marelief (donderdag, 26 november 2020 14:29)

    Wat een prachtig blog en heerlijke foto's! Geniet van de Kaap Verden en jullie prestatie!!
    Liefs vanaf de Marelief die net hoog en droog bij Faro ligt xx

  • #22

    Dees (donderdag, 26 november 2020 14:32)

    Jongens wat een verhalen toch weer. jullie zijn in een klap 10 jaar verder in je relatie. Wat schrijf je eerlijk en oprecht Ol, het is immers wat het is en jullie moeten het samen zien te rooien. In voor en tegenspoed. Diep respect hoe jullie dit samen doen.

    Geniet van de rust en het vertrouwen dat weer is gegroeid in jullie zelf en in de boot.
    XXX

  • #23

    Annie vd aker (donderdag, 26 november 2020 18:30)

    Wat een spannend verhaal weer.blij dat wij het allemaal niet wisten.maar knap hoe jullie het telkens weer oplossen.maar het moet niet spannender worden he.prachtige foto's ook weer.we genieten er van.ome frits zou hier ook van hebben genoten hij heeft heel de wereld over gereisd maar wat zou hij deze reis graag per zeilschip hebben gemaakt.afgelopen vrijdag kwam het boek met zijn memoires van de drukker.helaas heeft hij het niet meer kunnen zien.zaterdag gaan wij afscheid van hem nemen.als jullie interesse hebben kun je de livestream volgen.
    Wij wensen jullie nog een fijne reis.liefs oma annie

  • #24

    Anne (donderdag, 26 november 2020 21:56)

    Wat een reis toch weer, niet normaal. Ik krijg de rillingen als ik lees dat er 3000 meter onder jullie zit, maar wat ben ik ongelofelijk trots op jullie! Geniet van de welverdiende rust weer even �

  • #25

    Jaap Emmeloord (vrijdag, 27 november 2020 17:24)

    Hallo lui,
    Een prachtig verhaal over dit deel van de REIS, en de foto's natuurlijk, maar ongelofelijk spannend, ik was blij dat ik aan het eind van deze blog was, en las dat jullie voor anker lagen,
    GELUKKIG!!!
    Ik ben blij voor jullie , wat moedig, maar wat moet dat moet, SUPER VAN JULLIE LUI !!!!!!
    En ook wat visjes, mooi toch!
    Even een tip, jullie kennen denk ik wel de gevaarlijke PIETERMAN OP ONZE STRANDEN met de gevaarlijke giftige Rugpen, dus wees extra ALERT, bij elke vis die je vangt!!!!!!
    Lieve groetjes voor jullie en natuurlijke een fijne reis en een behouden vaart toegewenst!! Doeiiiiii
    Jaap