· 

Trouble in Paradise

Door: Oliver

 

 

Na aankomst in Palmeira de Sal drinken we stevig op de overtocht die wederom bomvol avontuur zat, een enkele avond genieten maar het is toch vooral echt wel werken en jezelf voorbereiden op wat komen gaat. Wat komen gaat is altijd een verrassing zelfs met elke dag een weerbericht. ’s Middags komt de ferry nog binnen dus we kunnen langs de Health Officer om onze covid test resultaten te laten zien. Morgen langs de havenpolitie. We laten de omgeving op ons inwerken en zijn enorm nieuwsgierig over wat ons hier weer te wachten staat. 

 

De volgende ochtend om 09:30 melden we ons aan de wal voor een bezoek aan de havenpolitie en immigratie officier, aangekomen is het kantoor dicht. Jay zegt dat ze waarschijnlijk koffie gaan drinken zijn, we wachten een kwartiertje en daar komen de heren. Binnen een kwartier staan we weer buiten met een stempeltje in ons paspoort en we moeten ons melden als we vertrekken. Door mijn stommigheid is onze lokale internet kaart al leeg dus we gaan nog even een nieuwe kopen en we pinnen Escudos zodat we niet met onze glimmende euro’s hoeven te betalen en daardoor vaak teveel (denken wij althans). De eerste pinautomaat doet het niet maar aan de andere kant van het dorp hebben we geluk. We moeten enorm wennen en we hebben het gevoel dat iedereen ons op het gemakje bekijkt, we weten allebei na eerder door Afrika gereisd te hebben dat je het even langzaam op je in moeten laten werken en dan voelt het natuurlijker. Het dorp hebben we in een half uurtje gezien en drinken nog even wat aan de haven waar het druk is en het leven zich afspeelt rond de visserskade. 

 

Terug op de boot een eerste blik op de motor want die had het dus begeven tijdens het aanlopen van de haven… We zien niks maar vermoeden sterk dat het in de koppeling zit, we maken een beginnetje met sleutelen en hebben aan het eind van de middag de koppeling ertussen uit. Zetten hem in een emmer om uit te lekken, morgen weer een dag. Jay raadde ons aan om vooral aan de wal te gaan eten, het is goedkoop en lekker! Bovendien kunnen de mensen hier wel wat steun van toeristen gebruiken redeneren wij. Sal is van oorsprong een eiland wat vooral leeft van het toerisme, wat zich concentreert in het zuiden (Santa Maria). De havenstad Palmeira leeft voornamelijk van visserij en Espargos de hoofdstad is het administratieve centrum. 

We stappen in Bitterballen Bertje en varen naar het strand, we gaan wat eten bij het restaurantje Esplanada Rotterdam. Twee bont geschilderde containers, een grote grill en een terrasje met verschillende stoelen omheind door kralenkettingen en wat gekleurde visboeien. De link met Rotterdam zit hem in de financiering, een neef die in Rotterdam woont. We proberen een glas wijn maar we al dachten blijkt waarheid, hier kan je beter bier drinken. Het lokale bier, Strela, smaakt goed en van een ander tafeltje draait iemand zich om, “jullie spreken Nederlands?!”. Tony spreekt ons aan en hij blijkt enkele jaren in Nederland gewoon te hebben, natuurlijk in Rotterdam, en hij heeft Johan Cruijff nog zien voetballen in het Feyenoord shirt. Na Nederland heeft hij nog 30 jaar in Amerika gewoond en geniet nu van zijn pensioen op zijn geboorte eiland Sal. Hij trakteert ons op een lokale specialiteit; ‘grogue’, hele sterke drank of zoals hij zelf zegt: “beter dan een borreltje he?!”. We nippen en Karlijn vind het maar niks, ik hou me groot. Als we om de menukaart vragen worden naar de vriezer gewezen, kies maar, we kijken in de vriezer en Tony helpt ons met kiezen. Karlijn eet Badejo (grouper / tandbaars) en ik ga de strijd aan met mijn angst; de Murene ligt hier iets vriendelijker naar me te kijken in een badje van marinade. 1-0 voor mij! Het eten is heerlijk, na een avond eten en drinken moeten we 2000,- Escudos afrekenen (€18). Bovendien wil Tony ons het eiland laten zien en we wisselen nummers uit.

 

We willen het koppeling probleem eigenlijk eerst achterhalen, we halen het ding uit elkaar maar om het helemaal uit elkaar te halen hebben we speciaal gereedschap nodig. We controleren alles maar het lijkt allemaal in orde. We bouten alles terug en het probleem is er nog steeds. We draaien de motor zonder koppeling en het probleem is weg, weer een stap verder. Na 2 dagen sleutelen waag ik een berichtje aan Tony, of hij een goede machinist weet, ja dat weet hij wel! “Over een half uur aan het strand?” 

 

Met de koppeling in de bijboot vaar ik naar de wal voor wat een wonderlijke rondrit langs allerlei mensen en werkplaatsjes gaat worden. Uiteindelijk komen we in Espargos (hoofdstad van Sal) bij een werkplaats waar ze wel wat kunnen met het probleem. De as die de koppeling aan de motor koppelt is versleten en slipt daardoor, ik moet de as vrijmaken en liefst ook het deel van de motor meenemen. Terug aan boord krijgen we het motordeel ook los. 

Zaterdag wacht Tony me weer op en rijden we naar de werkplaats, maar hij moet eerst thuis nog even wat regelen. Ze komen kozijnen opmeten bij hem thuis en hij laat me zijn huis zien en de stad Espargos. Hij woont tijdelijk onder het te renoveren appartement, een groot contrast met het moderne appartement met een regendouche. Als hij ziet dat ik de douche goed in me opneem zegt hij dat ik de sleutel kan krijgen om te komen douchen wanneer we willen! Hij moet alleen de boiler even aanzetten dus of ik het laat weten voor we komen…. Wat een gastvrijheid, iemand die me 2 dagen kent. We drinken een biertje aan de keukentafel want het is al 11:30 en geven de onderdelen af bij de werkplaats, de werkplaats zijn 3 aan elkaar gelaste containers te midden van een enorme hoop auto-/vrachtwagen en bootonderdelen. Ze hebben lasmachines en draaibanken, “we can fix anything”.

 

Als we terug naar Palmeira rijden vraagt Tony of we zin hebben om wat te gaan bekijken en lunchen op een mooie plek, uiteraard! Ik bel Karlijn en haal haar op. We rijden naar de noordoost kant van het eiland en Tony vertelt over reilen en zeilen hier, we komen aan in het Pedra de Lume met een klein haventje en ruïnes van van het transport systeem van de zoutmijn. De pontons en een sleepbootje staan te verroesten, een surreëel gezicht, achtergelaten en niemand kijkt er meer naar. Het zout werd via transport kabels naar het haventje gebracht waar het met deze pontons naar het midden van de baai gesleept werd om het daar over te laden op een groot zeeschip voor internationaal transport. We gaan wat eten in een restaurant aan de haven waar we foto’s zien van hoe het hier ooit was. Op het strand hebben schildpadden eieren gelegd, en deze worden door een natuurorganisatie in de gaten gehouden. Vroeger werden de schildpadden gegeten maar dat is verboden, uniek is dat hier op Kaapverdische eilanden 8 soort schildpadden voorkomen waar er wereldwijd maar 10 verschillende soorten zijn. Het is nu “hatching season”, ze komen ’s nachts uit en kruipen naar zee. 

 

Na de lunch krijgen we mooie placemats met plattegrond van de eilanden van de bediening gaan we naar de zoutmijn zelf, even onderhandelen want eigenlijk is het gesloten maar door de connecties van Tony kunnen we erin maar mogen niet naar beneden lopen. Het is indrukwekkend en het voelt zo verlaten omdat we bijna alleen zijn, bijna want beneden is een taxi en die hebben net gezwommen. Die had betere connecties denk ik! 

 

Terug in Palmeira drinken we een borrel en de eigenaar van Esplanada haalt een Rotterdamse vlag tevoorschijn. Feyenoord supporter zonder ooit in Nederland geweest te zijn. We gaan ook nog langs bij Portugese vrienden van Tony die een kroegje verderop hebben, ze trakteren op Portugese gerechtjes en met onze zakken half vol varen we terug naar de boot. Een Engelse boot die we nog kennen uit La Gomera zorgen voor een slaapmutsje en voldaan stappen we terug aan boord. Moe van de indrukken en voldaan van zo ongelooflijk veel gastvrijheid.  

 

Op zondag middag speelt er een bandje in het Portugese café en heeft de eigenaar steak ingekocht, dat moet ingevoerd worden en is maar beperkt verkrijgbaar hier in Palmeira. We laten het smaken, genieten van de sfeer en er druppelen nog wat zeilers binnen. 

 

Maandag relaxen we en doen wat boot klusjes, dinsdag gaan we naar Santa Maria. Het dorp aan de zuidkant van eiland is het toeristische centrum van Sal, bekend van een mooi zandstrand. Met een busje reizen we via Espargos naar het zuiden, dit busje stopt overal en vertrekt pas als ze vol zitten. Oude Toyota busjes waar 15 mensen ingepropt worden, we nemen plaats tussen de zakken rijst en een paar plastic tassen met verse vis. Als we overstappen in Espargos en het busje gestart wordt lopen we een koolmonoxide vergiftiging op en 20 minuten later zijn we in Santa Maria.

 

Het dorp ademt toerisme, het enige wat ontbreekt zijn de toeristen.. Alles is leeg maar we zien in een half uur meer witte mensen dan de afgelopen week dat viel ons dan wel weer op. Het dorp heeft een mooie uitstraling en het strand is prachtig! We zwemmen in zee en daarna gaan we lunchen bij een hotel met een zwembad, we kweken wat goodwill en vragen of we een afzakkertje bij het zwembad mogen drinken. Dat mag en we plonzen heerlijk in het zoete water, het zwembad is prachtig en we schieten wat echte vakantieplaatjes! Terug via Espargos eten we nog wat op het stadspleintje. Toevallig van een Nederlandse eigenaresse! 

 

Woensdag zou de reparatie klaar zijn, we horen niks en Jay komt zeggen dat er veel vis rond de boeien zwemt. Of we een harpoen hebben, snel gooien we de harpoen in BB en gaan kijken maar we zijn te laat. ’s Middags gaan we nog wat snorkelen en ik probeer het nog eens met de harpoen. Jawel, de eerste vis is een feit! Toen ik boven kwam bleek hij wel erg klein, maar goed toch gelukt! Het ligt ons inmiddels wel een beetje op de maag en de verschillende scenario’s spelen door mijn hoofd, niet fijn. We zijn ook wel klaar in Sal en zouden graag nog om de hoek gaan ankeren om schilpadden te kijken. 

 

Donderdag blijkt een herhaling van zetten, we gaan naar de workshop en als ik toestemming heb gegeven heb dan gaan het uit laten harden en een laatste behandeling geven. No Stress! Vrijdagochtend ga ik op tijd met Tony naar de workshop en neem het onderdeel mee terug. De flens terug op de motor en laden eerst de accu’s vol want die waren enkele dagen vrij laag. Daarna sleutelen we alles terug en het moment is daar; “doet ie het of doet ie het niet?!”. Tot onze grote vreugde lijkt alles goed te zijn en we schakelen snel, we willen net voor het donker vertrekken naar het volgende eiland Sao Nicolau. We doen boodschappen en gaan langs de politie en terwijl de zon wegzakt verlaten we Palmeira met warme herinneringen aan een mooie plek en fantastische mensen. 

 

Het is 90 mijl (170km) naar Tarrafal op het eiland Sao Nicolau, voor ons een uur of 15 varen en daarom kiezen we ervoor om ’s avonds te vertrekken zodat we ’s ochtends aankomen. De kip staat nog in de oven als we vertrekken en we eten nog even snel. Karlijn gaat eerst wat slapen, we gaan als een speer met redelijk veel wind. Als ze me ’s nachts aflost zijn we al over de helft, als ik ’s ochtends weer kom zie ik dat we om 08:30 al aan zullen komen. We draaien om het eiland heen en krijgen de wind nog even een uur keihard op de neus maar uiteindelijk liggen we voor anker in kraakhelder water! Het is bloedheet dus we plonzen en luieren eerst voordat we ons gaan melden bij de politie. 

 

Als we met BB op het strand aankomen worden we opgewacht door 2 kerels, de zogenaamde ‘boatboy’ en zijn neefje de ‘regelaar’. De boatboy let op je bootje voor een kleine vergoeding en de regelaar hoopt wat zaakjes te kunnen doen zoals een taxi regelen. Met de boatboy onderhandelen we de oppas voor 2 dagen en de regelneef neemt ons mee naar de politie. We staan binnen 10 minuten weer buiten en hij laat ons een goed restaurant zien voor de lunch. We spreken met hem af dat we morgen het eiland willen bekijken en hij komt met wat opties, we kiezen voor een hele dag touren met de taxi voor een (voor ons) schappelijke prijs. Na de lunch doen we een dutje in de zon en net als de zon onder is komt de regelaar zeggen dat we moeten verplaatsen van de havenmeester……… Dat is niet fijn, we lagen heerlijk in 5m water en het anker had zich goed ingegraven. Nu moeten we in de schemer naar een andere plek, we liggen uiteindelijk in 10m water waardoor we veel meer ketting in het water hebben en we kunnen niet controleren of het anker zich ingegraven heeft. 

 

We besluiten dan ook niet meer van boord te gaan en videobellen nog even met Sinterklaas in Berkel-Enschot, een gedichtje voor ons. Super lief! De sint is bij ons overigens ook aan boord geweest, we hadden nog pepernoten van mijn ouders uit Portugal bewaard en Annebel & Yorick hebben ons in Madeira ook getrakteerd. 

 

Morgen gaan we het eiland bekijken en als we hier klaar zijn gaan we naar Mindelo op het eiland Sao Vicente, dat is een dagtochtje varen. Daar zijn veel faciliteiten voor jachten en dan komt de grote oversteek naar Suriname toch echt dichterbij. We moeten nog veel doen want de kluslijst is aardig volgelopen en de boot is stoffig van het sahara zand dat hier altijd in de lucht lijkt te zitten, alles is bruin. 

 

Liefs,

Oliver & Karlijn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 17
  • #1

    Sonja en Piet ⛵enjoy (zaterdag, 05 december 2020 22:28)

    Geweldig !! Succes met de overtocht �

  • #2

    Caroline Van Cranenburgh (zaterdag, 05 december 2020 23:13)

    Wat leuk weer om dit allemaal te lezen. wij horen natuurlijk graag wanneer jullie oversteken.
    Hartelijke groeten Johan en Caroline

  • #3

    Alex (zaterdag, 05 december 2020 23:48)

    Geweldig met die rotterdamse vlag. Mooi man. Groeten van sint en piet.

  • #4

    Marga (zaterdag, 05 december 2020 23:57)

    Fantastisch om jullie verhalen te lezen.
    Spannend hoor, naar Suriname.
    Heel veel succes.

  • #5

    Roger Hermans (zondag, 06 december 2020 07:11)

    Wat fantastische verhalen en belevenissen hebben jullie tot.
    Wilde dat in nog jong genoeg was om ook zoiets te doen.
    We kijken uit naar jullie volgende verhaal en wensen jullie vanuit zuid afrika nog een zeer succesvolle reis toe
    Roger en carla

  • #6

    Wietske (zondag, 06 december 2020 10:49)

    Wat een pracht avontuur en heel leuk om te lezen. Heel grappig, ik ken jullie niet eens (wel je familie Olivier) maar toch geniet ik elke keer van jullie avonturen. Zou er een boek van maken van al jullie verhalen.
    Goede reis verder!

  • #7

    Ad van den Aker (zondag, 06 december 2020 13:54)

    Mooi verhaal weer , als of ik zelf meemaak . Veel avontuur en nieuwe contacten weer . Het contact met Feyenoord speekt jou wel aan Ol . Ben intussen wel benieuwd of de motor betrouwbaar is voor de oversteek naar Suriname . Nu eerst maar even nog genieten van
    de eilanden daar . Voor die tijd willen wij nog wel even video contact met jullie . Tot dan. XXX

  • #8

    Carla Verstraeten (zondag, 06 december 2020 14:10)

    Wat een fantastische verhalen en wat n avontuur Succes met de overtocht

  • #9

    Henri (zondag, 06 december 2020 16:57)

    Geniet nog even want
    Je moet zeilen op.de.wind van vandaag,
    De wind van gisteren helpt je niet vooruit,
    De wind van morgen blijft misschien wel uit..

  • #10

    Pierre merens (zondag, 06 december 2020 20:12)

    Bedankt voor het leuke verslag en fotoreportage, ik was nog nooit op de Kaapverdische eilanden, jullie hebben mij weer gemotiveerd:-)

  • #11

    Kitty van Ommen (zondag, 06 december 2020 22:35)

    Weer een prachtig verhaal en wat komen jullie allemaal leuke mensen tegen. Goed te horen dat er daar ook echte voetbalkenners zijn.
    Veel succes met de voorbereidingen voor de Grote Tocht!!!

  • #12

    Carla (zondag, 06 december 2020 22:58)

    Weer fijn om te lezen dat de motor gemaakt is en jullie weer veel leuke plekjes hebben gespot en mensen hebben ontmoet. Heerlijk wat een pracht foto's.
    Op naar het volgende hoofstuk.

  • #13

    Lieve (maandag, 07 december 2020 08:55)

    Wat weerom een mooi verhaal en dito foto's!
    Het wordt uitkijken naar jullie volgende verslag!
    In Kerstmodus dan?

  • #14

    Jaap Eenkhoorn, Emmeloord (maandag, 07 december 2020 19:20)

    Hallo Lui, gelukkig alles weer in orde, geweldig hoe jullie het met heel veel inzet toch weer voor elkaar krijgen, ( wat moet dat moet !!) werk toch !!
    Het was weer een mooi en spannend verhaal met weer supermooie foto`s, TOP !!
    Ik blijf genieten van jullie avonturen, dus tot de volgende.
    Lieve groeten en een behouden vaart !!
    Jaap, doeiiiiiiiiiiiiii

  • #15

    Mutti (maandag, 07 december 2020 20:04)

    Hoi Zeilers,
    Wat een mooi verhaal weer. Nou zijn jullie echt buiten Europa en de sfeer is ineens ook anders. Dit is echt een andere wereld. Eiland nummer 2 is wat minder bevallen , snel verder naar Sao Vincente. Hopen dat jullie daar weer mooie herinneringen kunnen maken. De foto's zijn in ieder weer adembenemend.


    Toon wil ook nog iets te zeggen :

    Zee

    Ik wil alleen zijn met de zee,
    ik wil alleen zijn met het strand,
    ik wil mijn ziel wat laten varen,
    niet mijn lijf en mijn verstand.

    Ik wil gewoon een beetje dromen
    rond de dingen die ik voel
    en de zee, ik weet het zeker,
    dat ze weet wat ik bedoel.

    Ik wil alleen zijn met de golven,
    'k wil alleen zijn met de lucht,
    ik wil luist'ren naar mijn adem,
    ik wil luisteren naar mijn zucht.

    Ik wil luisteren naar mijn zwijgen,
    daarna zal ik verder gaan
    en de zee, ik weet het zeker,
    zal mijn zwijgen wel verstaan.


    Toon Hermans (1916 - 2000)



    dikke kus , Mutti

  • #16

    Dees (donderdag, 10 december 2020 11:11)

    Een andere wereld dat is meer dan duidelijk. Wat zijn jullie gastvrij behandeld, dat moet goed voelen tegenover de mindere momenten. Hoop dat het genieten nog altijd boven alles uit steekt. Liefs.

  • #17

    Tieleke (zondag, 13 december 2020 15:21)

    Weer genoten van jullie belevenissen, mooi en ook spannend! Alvast een goede oversteek naar Suriname! ��