· 

De laatste halte

Door: Oliver

 

We worden wakker na een gebroken nacht voor een eilandtour over Sao Nicolau, gister avond net nadat de zon onderging werden we nog weggestuurd en moesten we verplaatsen. We lagen perfect in 5m diep en nu moeten we in de schemer naar een plek met meer golven en in 12m diep ankeren. 

 

Als we naar de wal varen begint het gezeur gelijk, er staan twee ‘boatboys’ waarvan gelukkig één waar we een afspraak mee hadden gemaakt. De prijs is omhoog gegaan maar we wimpelen het af en lopen het dorp in. Onze “tourguide” Ruslan vraagt of we eerst even koffie willen drinken, dat willen we niet en we voelen nattigheid. Dat blijkt te kloppen want er is niks geregeld, hij komt met een alternatief wat veel duurder is maar ook een stuk korter bovendien zitten we dan de hele tijd aan hem vast en we zijn hem behoorlijk beu. Via internet wist ik dat hier een Nederlander woonde, ik besluit hem op te bellen en hij nodigt ons uit voor de koffie. Ruslan voelt nu nattigheid, payback time! 

 

Hennie is hier letterlijk verzeild geraakt een jaar of 25 geleden en nooit meer weggegaan. Hij runt een klein pensionnetje en heeft wat mensen voor zich werken. Onze prioriteit is het afwimpelen van die Ruslan, het kost ons helaas een tientje en hij is niet blij. We beklagen ons een beetje over al het gezeur met geld en zeggen dat het op Sal heel anders was maar volgens Hennie hebben de mensen het hier gewoon moeilijk, dat begrijpen we wel maar op Sal ook en daar deden ze niet zo opdringerig. Hennie kan ons het eiland niet laten zien in een dag, we moeten maar een dag of 5 blijven, na onze ervaringen willen we bijna liever vandaag nog weg eerlijk gezegd. Hij wil ons wel de Caberinho laten zien, rotsen met een super mooi patroon, het mooist bij zonsondergang zegt hij dus we spreken af voor eind van de dag. We nemen zelf de bus maar naar de hoofdstad Ribeira, de tocht is schitterend maar in Ribeira kan je een kanon afschieten. Straten zijn leeg, schijnbaar ligt iedereen op zijn mand op zondag. We willen terug maar uiteraard geen bus, de enige bus die er staat wil ons alleen op taxi basis meenemen. Vier keer zo duur, met een paar mooie fotos, honger en een legere portemonnee zijn we weer terug in Tarrafal. We gaan uitchecken bij de politie en komen die irritante Ruslan weer tegen, we balen want we wilden hem eigenlijk nog even aan het lijntje houden maar goed dat kunnen we vergeten. De politie is onze papieren kwijt maar na half uurtje weer gevonden gelukkig. We drinken een biertje bij Hennie en gaan naar de Caberinho, we stappen achterin in een pick-up truck en het uitzicht is prachtig. Als we aankomen zegt Hennie “jullie hebben 20 minuten”, ongelooflijk dat we zelfs door een landgenoot toch weer gepiepeld worden. Althans zo voelt het. We betalen €30 voor anderhalf uur tour en met een nare nasmaak stappen we het strand op. Die irritante Ruslan staat bij de boatboy en probeert verhaal te halen waarom we niet met hem op tour gingen, we wimpelen hem af en betalen de boatboy. Gillend naar het volgende eiland, Sao Vicente. We vertrekken vroeg uit Sao Nicolau na weer een rollerige nacht achter het anker. We zijn blij weg te zijn uit deze plek waar iedereen een dubbele agenda lijkt te hebben, aardig doen en je komt in de hoek terecht waar je alleen uitkomt als je betaalt. Waren wij te naief na goede ervaringen op Sal of zijn de Sao Nicolanen gewoon gedwongen zich zo te gedragen nu er weinig toerisme is. 

 

We varen weg met weinig wind en een voorspelling 14-16 kts (windkracht 4) dus we hopen op een relaxte en snelle tocht van 46 mijl naar Mindelo op het eiland Sao Vicente. Na uurtje gaan zeilen erop en als we achter het eiland vandaan komen krijgen we 30 kts (windkracht 8) wind over ons heen en we belanden in een wasmachine. Twee golven slaan in de kuip en vinden hun weg naar binnen, we trekken het tweede rif in het grootzeil met moeite en we stuiven hoogst oncomfortabel richting Mindelo. We hebben het allebei pittig, Karlijn voelt zich zeeziek en ik weet niet wat ik allemaal voel. Moedeloosheid, woede en teleurstelling zoiets. Met de ziel onder onze arm zeilen we zwijgend verder, ik vervloek stilletjes alles wat met zeilen te maken heeft. 

 

De wind blijft stabiel 25 kts en met golven dwars in van een meter 4 wordt het niet beter. We krijgen nog twee keer een zoutwaterdouche en draaien om 14:00 het kanaal tussen de eilanden Sao Vicente en Santa Antao in, de wind en golven nemen een beetje af en om 15:00 varen we de baai van Mindelo in. Ik heb vaak over Mindelo gelezen en gefantaseerd omdat het zo’n iconische plek is voor zeilers en het maakt me trots dat we er zijn. Een groot havengebied strekt zich voor ons uit en we kijken onze ogen uit naar wrakken en veel beweging. Hier is weer een jachthaven dus daar wilden we ons trakteren op een rustige nacht, maar als we aankomen zien we allemaal boten die als beteugelde stieren aan hun lijnen liggen te trekken. We draaien om en gaan voor anker, we liggen naast Capricious een andere NL boot met een jonger stel Floris en Sterre die we online al kenden. 

 

We ruimen de boot op, hangen natte spullen buiten en de poezen zijn opgelucht. De nasmaak is bitter en er is nog veel wind waardoor we ietwat onrustig achter het anker liggen. Floris en Sterre komen een praatje maken en drinken een borrel. We gaan met zijn vieren wat eten bij de Floating Bar in de haven en met onze zakken vol kruipen we in bed. Dromen van betere tijden of een huisje op de Veluwe. 

 

Na een onrustige nacht gaan zie ik dat we gedurende de nacht 1 peddel van de bijboot kwijtgeraakt zijn... We gaan aanmelden bij de politie en bekijken de stad Mindelo. Het is goed voor de moraal en we genieten van de levendigheid en we kunnen hier weer veel dingen krijgen. Terug aan boord pakken we wat spelletjes en gaan met Floris en Sterre naar de Floating Bar, net voor de steiger valt de buitenboord motor ineens uit. Maar we drijven naar de steiger en maken ons er niet te druk om. Na wat spelletjes en een super goed diner varen we terug en de motor begint halverwege weer te sputteren.... Na vaak starten komen we er weer en we gaan naar bed met een extra klus op de al zo lange lijst. Dat we een peddel missen, net nu, is extra zuur Murphys Law... We zijn vandaag precies 6 maanden onderweg maar het voelt niet erg feestelijk. 

 

Het waait weer behoorlijk, hotsend en klotsend komen we de nacht gebroken door. Ik heb een missie voor dag, monteur(s) oplijnen en de bb motor fixen. Ik denk met schone verse benzine een eind te komen, ik pruttel naar de wal en vlak voor de haven valt hij weer uit maar ik ben er. Een verse kan benzine en de monteur vanmiddag ophalen. Terug op de boot probeer ik met nieuwe benzine, geen succes. Via whatsapp helpt Ome Walter me om de carberateur open te maken. Alles gaat makkelijk los tot het laatste onderdeeltje, die zit zo vast dat ik het uiteindelijk uit moet boren maar het komt niet los. De moraal zakt weer onder het vriespunt ondanks dat het hier 25 graden is. De monteur kon ik niet ophalen dus weer een dag verpest, morgen toch maar die haven in. Gelukkig komen onze nieuwe maatjes ons halen en drinken we een paar cocktails op het strand, het is bijzonder hoe helend het werkt om van je boot af te stappen en de stad in te lopen. Alle problemen achterlatend, als we terug aan boord stappen zakt de moed me wel gelijk weer in de schoenen. Het lijkt alsof alles in elkaar stort de afgelopen de weken, zelfs mijn telefoon heeft kuren. 

 

Na de derde gebroken nacht varen we haven in. Hopen op meevallers bang voor wat komen gaat.. Al na 10 minuten is de hoop weg als Karlijn over dek gelanceerd wordt door de bijboot die gegrepen wordt door de wind... we varen de haven in met veel wind en als we op onze plek aankomen moeten we met de kont naar de wal en dan 2 lijnen aan ankers pakken voor de boeg. De koekenbakker trekt een lijn aan waar we boven varen en de lijn komt in de schroef... Ik scheld hem verrot omdat wij al 3 keer zeiden dat we de andere lijn willen. Snel pak ik mijn zwembroek en bril en snij het los, voordeel van het warme water. “I am sorry man!”, ja dat zal wel... fucking opletten in het vervolg. No Stress this is Cabo Verde. 

 

We vullen de dag met klusjes en proberen onze gevoelens een plek te geven. Feyenoord verliest en net voor we naar bed gaan plast James in bed. We duiken hoopvol ons mandje in, na regen komt zonneschijn. Na kattepis komt voor ons hopelijk een zorgeloze tijd. 

 

Een redelijk productieve dag volgt en als we aan het strand een afzakkertje drinken verbazen we ons over een groepje hele ordinaire meiden, we grappen erover maar later horen we onvervalst Nederlands gegil. Karlijn “ik schaam me bijna dat ik ook uit Nederland kom”. We strepen motoronderhoud, dek ontvetten en giek bevestiging verbeteren van de lijst af. We hopen dat de buitenboord motor snel gemaakt is want we willen graag de haven uit. 

 

Op zaterdag werken de monteurs een halve dag, ze lopen af en aan maar niet bijster veel resultaat. De buitenboord motor liep iets beter maar niet top. S Middags willen we op pad, we gaan met het collectieve busje naar Baia das Gatas in het Noorden. Het vinden van het juiste busje duurde even maar ineens stond er een kerel voor ons “Hello! Gatas?!” En half uurtje later zijn we er, een verlaten dorp en een baaitje. Eigenlijk valt er weinig te beleven haha, als we langs het strand lopen zien we wat beestjes wegschieten. Als we goed kijken zien we dat het kleine schildpadjes zijn!! Super cool maar we zien ze niet heel goed, ik ga nog even snorkelen en het is wel mooi onder water. We gaan naar het enige kroegje wat open is, de muziek staat keihard en 6 mensen gaan uit hun dak. We zoeken een rustig hoekje en even later komt een Europees uitziende gozer een praatje maken, Bruno heeft overal en nergens gewoond en heeft nu een bar in Baia Gatas haha! We maken een praatje en na paar biertjes willen we terug naar Mindelo, hij moet lachen want de “collectieve bus” rijdt niet meer. We hebben geluk want zijn barman gaat over half uurtje ook die kant op, of we de taxi met hem willen delen. Super geregeld!

 

Zondag geen monteur dus we hoeven niet in de buurt van de boot te blijven, we drinken koffie en ontbijtje bij de Floating Bar waar we gelijk onze contacten met thuis ophalen omdat de wifi ’s ochtends nog net goed genoeg is om te videobellen. Daarna gaan we nog even Formule 1 kijken en Max rijdt soeverein naar de overwinning, hopen dat hij volgend seizoen echt mee kan doen. ’s Middags willen we naar het zuiden van het eiland, een dorp en strand Sao Pedro waar we schildpadden zouden kunnen zien. De buren (Engelsen) gaan ook mee en het is een schitterend strand! We zien wat schildpadden in de verte maar tijdens de eerste snorkelsessie zien we ze niet onder water. Als ik de tweede keer onder water zit ik er midden tussen, misschien wel 10 en van kleintjes tot hele grote! Ik roep snel naar Karlijn, en nog een keer en ze komt ook het water in. De foto’s spreken voor zich denk ik. Karlijn wijst ook nog naar voren en ineens zien we enorme pijlstaartrog onder ons doorzwemmen. Fantastisch zoveel leven en komen vlakbij. We sluiten de dag af met een biertje en een waanzinnige zonsondergang. Ik geef het barbecue weer een 10 ! 

 

Maandag hangen we rond de boot en de Floating Bar terwijl de monteurs bezig zijn, de buitenboord motor monteur schittert door afwezigheid. Ik ga tussendoor even snel naar de kapper, ze kennen hier alleen de tondeuse maar de schade valt mee vind ik. Ik laat wel een halve golden retriever achter. Onze Engelse buurman Dave zijn vriendin komt aan boord en we eten met zijn vieren bij een geweldig leuk restaurantje, gezellige avond. 

 

Dinsdag hebben we meer geluk en om 11:30 is alles klaar, niet slecht vinden we. In een kleine vijf dagen is alles opgelost. We verplaatsen snel naar de ankerplaats want dat scheelt ons weer €27,- per dag en we liggen in de haven ook erg hard aan de lijnen te trekken. We maken onze kluslijst voor de komende dagen en gaan kijken of we een leuke Bed & Breakfast kunnen boeken op het mooie eiland Santo Antao, daar gaan we met de veerboot heen, even de koppies resetten en van de boot af. 

 

We hebben overigens besloten om niet naar Suriname te gaan, de zeedagen vallen ons en de boot zwaar dus we willen die beperken. Het zou 1900 mijl (15-16 dagen) zijn en dan weer dik 500 (4-5 dagen) de Caribbean in omdat Tobago dicht is. We kijken nu om naar Barbados te gaan, dat is 2000 mijl dus 1 dagje langer dan Suriname maar we zijn dan direct in de Caribbean. De onderlinge afstanden tussen de eilanden zijn vaak in dagtochtjes te doen of 1 nachtje doorvaren want ons beter ligt. Het geeft ons ook meer lucht in het schema, het heeft weinig zin om 1 of 2 weekjes naar Suriname te gaan vinden we.

 

Overigens zijn onze probleempjes niet te vergelijken met de situatie in Nederland en hopelijk komen we niet over dat we het zo slecht hebben. We zijn in een geweldig land met mooi weer en op reis waar we van gedroomd hebben, ik nog meer dan Karlijn maar jullie kennen me, we voelen ons bevoorrecht en genieten met volle teugen dat het ons gegund is.

 

Liefs,

Oliver & Karlijn.    

Reactie schrijven

Commentaren: 14
  • #1

    Monique (woensdag, 16 december 2020 13:39)

    Wauw... wat een avonturen! Ik snap dat jullie je bevoorrecht voelen, maar ik snap ook de zware gevoelens. Soms wanneer er van alles tegenzit en ben je gewoon 'even' klaar met alles. Dan steekt de vermoeidheid (fysiek en mentaal) heel hard de kop op. Ook al is het een zelfgekozen rollercoaster, niettemin blijft het heftig! Zowel de mooie als minder mooie kanten. Ik blijf jullie ontzettend stoer vinden! Dit is een verhaal van 6mnd avontuur, waarvan er nog vele mooie maanden gaan komen en waar jullie de rest van je leven uit kunnen putten! Liefs en een dikke knuffel uit Assen, Monique ��♥️

  • #2

    Dees (woensdag, 16 december 2020 14:06)

    ���toppers

  • #3

    Jo (woensdag, 16 december 2020 14:42)

    Hoi Oliver & Karlijn,

    Ik volg jullie reis met veel interesse. Knap dat jullie dat toch maar doen. Een ervaring die je je hele leven profijt gaat opleveren.
    Ik ben ook benieuwd naar iets meer zeildetails. Momenten van vertrek, rekening houdende met getijden. De kosten voor de ‘boatboys’. En wat de status is van deze personen. Zijn dat officials die jullie mogen wegsturen van een ankerplek etc..

    Groetjes en hou de moed erin,
    Jo

  • #4

    Lieve (woensdag, 16 december 2020 14:45)

    Wat heb ik genoten van dit verslag. Niet uit leedvermaak!
    Heb geen yota verstand van zeilen maar de naturelle van de verhaallijn maakt de blog vlot en leuk leesbaar en begrijpelijk.
    Zou het kunnen dat er hier en daar een krachtwoord werd gebruikt..?
    Zou het kunnen dat poes James een klein stressje had...?
    Al kunnen we hier niet echt 'uit ons kot' we maken toch een heuse virtuele wereldreis met jullie!
    Chapeau voor jullie!

  • #5

    Henri (woensdag, 16 december 2020 15:22)

    Na regen komt zonneschijn en na regen komt zonneschijn en na regen komt zonneschijn

  • #6

    Pierre merens (woensdag, 16 december 2020 16:35)

    Indrukwekkend wat jullie daar allemaal presteren ! Wees voorzichtig , en prettige feesten !

  • #7

    Jacob Bosland (woensdag, 16 december 2020 18:25)

    Ik weet niet wie van jullie 2 het schrijft, maar hier moet je een boek van laten binden!
    Ik stik bijna in m’n bier als ik in gedachten Olivier uit z’n stekker zie ga tegen die vent met z’n lijn en tegelijkertijd kan ik me die vervloekte frustratie zo goed voorstellen.. Super leuk om jullie te volgen en ik hoop dat het nu beter gaat met de motoren, het weer en de katterigheid. Veilige reis en geniet er van!

  • #8

    Mutti (woensdag, 16 december 2020 20:05)

    Wat een mooi verhaal is het weer geworden. Chapeau voor jullie schrijvers talent. Jullie kunnen dit allebei erg goed. Dat het niet altijd gaat zoals jij je voorstelt Oliver , heeft te maken met je drive , je karakter , het zit in je dna . We willen vooruit , liefst een beetje snel en zo goedkoop mogelijk. Kun je niks aan doen. Gelukkig is Karlijn iets rustiger. Jullie zijn zo'n goed setje samen. Veel mensen zeggen tegen me : jeetje dat is wel de ultieme relatie test. En inderdaad dat is zo. Zo lang op elkaars lip zitten ,samen op zo'n relatief kleine oppervlakte zonder ontsnappingsmogelijkheid, ik weet niet …………...enfin ik maak het niet eens af. Ik wil na 10 dagen vakantie al terug naar huis , naar Hulst. Maar ondanks alles toch ook weer heel mooie , onvergetelijke momenten meegemaakt.

    Spreuk van de dag :

    Liefde is …………… samen die ongelofelijke reis maken

    Veel plezier , dikke kus uit Hulst
    Mutti

  • #9

    Carla (woensdag, 16 december 2020 20:30)

    Wat een avonturen alweer. Ja... ik kan ook begrijpen dat je soms moe wordt als dingen niet helemaal gaan zo je zou willen. Dan kom je vast ook jezelf wel eens tegen. Gelukkig zijn jullie zo te lezen wel van, we gaan er weer tegenaan, morgen nieuwe kansen en uitdagingen hè.
    Zeker hoe je het ook weer op papier voor ons als lezers zo leuk en soms toch ook spannend maakt.
    Die foto's..........jaloersmakend prachtig!!!! Genieten maar weer, tot de volgende....

  • #10

    Joke (woensdag, 16 december 2020 20:52)

    Lieve Karlijn en Olivier, wat een spannend verhaal weer en wat zijn jullie twee bikkels , heb bewondering voor jullie veerkracht, jullie komen hier heel sterk uit volgens mij.
    Maak het goed en ik kijk al weer uit naar jullie volgende belevenissen. Liefs Joke

  • #11

    erik (donderdag, 17 december 2020 21:10)

    doe voorzichtig (ish) ..drie dikke kussen. (verdeel zef maar).

  • #12

    Jaap Eenkhoorn, Emmeloord (zondag, 20 december 2020 17:18)

    Hallo Lui, het was weer super spannnnnnnend, brrr, en weer mooie foto's !! zo zie ik nog weer eens iets van die mooie Wereld !!
    Ik hoop dat de lange trip nu rustig voor jullie gaat/is verlopen, ik zie het wel weer bij de volgende blog.
    Hou je haaks en lieve groetjes Jaap (ik wacht ook nog steeds met spanning op die grote Tonijn Oliver of iets anders groots !!) Doeiiiiiiiiiiiiiii !!

  • #13

    Miriam Bakx (donderdag, 24 december 2020 14:09)

    Hoi Karlijn en Oliver, ik volg jullie reis met volle bewondering. Zoveel mooie momenten en af en toe tegenslagen en hobbels die jullie moeten nemen. Maar het is een onvergetelijke reis en voor later geweldige verhalen.
    Geniet met volle teugen want hier is het ook maar niks�
    Fijne kerstdagen samen en een top 2021 met nog veel mooie plekjes te ontdekken!!!!
    Gr Miriam Bakx

  • #14

    Ad van den Aker (zaterdag, 26 december 2020 17:54)

    is Miriam Bax een oud volleybalter ?