· 

Blauw blauwer blauwst

Door: Oliver 

De quarantaine verloopt relaxed, we kunnen bij anderen gaan borrelen en soms even snel naar de wal voor wat fruit bij Dr Pepper. Deze man verkoopt wat fruit en groenten en na 20:00 kan je marihuana kopen haha. Op het strand zit ook iemand die koud bier verkoopt, de woekerprijzen nemen we even voor lief. 

We hoopten vurig vrijdag uit quarantaine te mogen, dat waren 5 werkdagen maar dat lukt helaas niet. 

Op zondag het onvermijdelijke nieuws dat mijn lieve oma’tje is overleden. Sinds het nieuws dat het slecht ging schoten alle mooie herinneringen vaak door mijn gedachten. Als kind mee gaan zeilen en daar ben ik aangestoken met het zeilvirus, daar ben ik zo dankbaar voor. Ik hoop dat ze trots is op wat wij nu doen. Ze heeft nu de rust gevonden wat voor haar zelf misschien het beste was. Ik ga haar enorm missen maar in gedachten is ze er altijd bij. 

Maandag zouden we dan toch eindelijk los gelaten worden! Ze laten ons helaas wachten tot 16:00, we gaan gelijk naar de supermarkt! Aan de weg stoppen we een busje, hetzelfde systeem als in Kaapverdië, maar een subtiel verschil: een gigantische subwoofer met een stevige set speakers. We dompelen ons helemaal onder in de sfeer van het eiland, we moeten ons best doen om al deze indrukken te verwerken na onze overzichtelijke tijd op zee en quarantaine! S avonds eten we de zo gewenste steak met friet en na 2 rum punches liggen we allebei al bijna onder tafel. We komen er pas later achter dat ze hier “very strong rum” schenken, dat is geen understatement: 84% de sterkste rum ter wereld!

De volgende ochtend voelen we ons allebei katterig, maar gaan op tijd naar Kingstown. Via marktjes en winkeltjes krijgen we weer veel indrukken te verwerken, heerlijk! We keren terug met verse groenten en fruit, snel alles op zijn plek en we gooien los! Op naar Bequia, het volgende eiland! 9 hele mijlen varen, het is een bumpy ride maar we zijn er vlotjes.

We ankeren vlakbij Sanuti, Emma en Roger uit Antwerpen kennen we nog uit Galicië en we zien ze eindelijk weer! We borrelen op het strand en leren gelijk al onze buren kennen. ‘S Avonds gaan we wat eten in Port Elizabeth, het belangrijkste stadje van Bequia [uitgesproken als Bek Wee]. Er is weinig open en we kunnen kiezen tussen Chicken & Fries of Shark & Fries, ik probeer haai en dat is best lekker! Ik bedenk me wel iets te laat of dit ethisch verantwoord is... 

Bequia dus, het grootste eiland van de Grenadines, een super charmant eiland met hutjes in alle kleuren van de regenboog en super lieve mensen. De economie draait voornamelijk op het toerisme en hoofdzakelijk op de jachten. Een moeilijke tijd dus, ondanks dat is iedereen die we spreken super behulpzaam en aardig. 

We liggen voor anker in Admiralty Bay, heerlijke namen overal, en door stevige wind en vooral de windvlagen trekken we behoorlijk aan ons anker. 
Emma en Roger leren ons de gemakken kennen, lunchen bij gekleurde kleine hutjes; roti of de ‘rice of the day’. Voor een paar dollar eten we heerlijk. S middags verzamelen de zeilers voor fikkie stoken en volleyballen op het strand. We gaan op zoek naar de beroemde ‘Bequia Bookshop’, we komen uit bij een restaurantje en de eigenaresse zegt dat de bookshop niet meer bestaat voorlopig. Door corona verkochten ze nagenoeg niks meer.. We praten even en ze heeft jaren in Duitsland gewoond, bij onze cocktail krijgen we een heerijk hapje, zo gastvrij! 

Vrijdag vertrekken Emma en Roger, wij gaan een wandeling maken naar de andere kant van Bequia. De baai Friendship en de dorpjes staan in het teken van de walvisjacht, ze mogen hier 4 bultrug walvissen per jaar vangen maar op traditionele wijze! Met een roei-/zeilboot en hand harpoen. We nemen het busje naar “Pagot Farm” en we lopen langs de kust, sneaken het terrein van een luxe resort ‘The Lumings’ op. Schitterend wit strand en blauwe zee. Op het strand vinden we een ‘Portugees Oorlogschip’, het laat zich het best omschrijven als een soort kwal, het is echter een schakeling van poliepen die samenwerken, blauw / paars van kleur met een zeil en onder water giftige tentakels die een mens deels kunnen verlammen! 


De appartementjes zijn verlaten en op de terugweg lacht de beveiliger ons toe. We moeten wel weg nu! Op de terugweg drinken we nog wat bij een gezellig tentje, we maken een praatje en de walvisboot ligt hier onder een zeiltje! De harpoeneer vangt nu sardientjes met een net. We verwonderen en bewonderen, of we walvis willen eten? We twijfelen.. De laatste walvis is gevangen in 2019. 

Terug op de boot gaan we nog even snorkelen, heel erg mooi en we zien veel gave vissen! Ook twee door mij zo gevreesde “murene eels”. Ik voel me al comfortabeler bij het zien van deze slangachtige vissen. Langzaam kleurt de ankerplek rood-wit-blauw met Neptune, Saetta en Blue Beryl. Dus het is erg gezellig. 

Zaterdag is de afscheidsdienst van mijn lieve omaatje. We kunnen het live volgen bij een restaurantje, het is erg emotioneel en de afstand komt extra binnen bij ons allebei. Als we nog wat willen eten, komt de serveerster met een serieus gezicht namens iedereen haar condoleances aanbieden. We zijn geraakt door zo’n lieve daad, als we weg gaan na het eten roept de chef ons ook de condoleances na. Zo lief. 

Maandag willen we vertrekken uit Bequia naar het kleine onbewoonde Petit Nevis om de hoek, we gaan dan een gebied in waar we moeilijker boodschappen kunnen doen dus we spreken af om de boot goed vol te gooien met eten en drinken zodat we lekker kunnen zwerven. 


Het waait enorm hard als we wakker worden en als ik naar een steigertje vaar om drinken te halen bij een soort groothandel, laat ik het sleuteltje vallen bij de steiger.... Gelukkig is het water zo helder dat ik hem zie liggen, ik ga drinken halen, alles in de bijboot en ik trek mijn kleren uit. Je ziet een paar kerels aan de wal vreemd kijken, het zout prikt in mijn ogen en ik moet paar keer duiken om sleuteltje te pakken maar ik heb hem! Twee voortekenen... 


We gaan boodschappen doen en nog wat rommeltjes kopen. Bij ons favoriete hutje halen we roti, terug aan boord hebben we allebei helemaal geen zin meer om te gaan. De wind blijft maar poeieren dus we besluiten wel ergens anders te ankeren. Als we het anker oppakken klapt het luik dicht met een stuk vel van mijn grote teen er tussen! Bloed behoorlijk en het vel wappert vrolijk. We varen snel naar de andere kant van de baai en na 3 anker pogingen liggen we met hulp van onze vrienden. 


Miguel brengt me even snel naar Neptune, Sanne is arts en kijkt naar mijn teen. Ze verbind het en ik mag twee dagen niet zwemmen. Balen want we wilden eigenlijk ook nog een mooie wandeling gaan maken, voortekenen genoeg en we zijn blij dat we niet vertrokken zijn. 


Dinsdag gaan we wel, het waait behoorlijk en Karlijn manoeuvreert ons netjes af bij de water steiger. We vullen de tank en Karlijn rent nog even naar de supermarkt, we zijn iets belangrijks vergeten gisteren: de rum is op aan boord! Als we nog een praatje maken met de Amerikaanse eigenaar beseffen we wederom wat een klap deze mensen te verwerken hebben, ondanks alles is hij super behulpzaam. “You guys do some fishing?! Heard there is some yellow fin tuna around!”. Ik vraag hem met wat ik moet vissen, hij zegt veel kleurig, groen of blauw. Ik kijk naar ons enorme roze inktvisje (kunstaas), duidelijk!  


Om 11:30 zeilen we de baai uit richting Canouan, 20 mijl verderop. Het roze inktvisje gaat overboord met de wijze visraad nog nadreunend.... Eigenwijsheid geeft de zeiler kleur zullen we maar zeggen. Op zee lijkt de wind wat af te zwakken en met een rustig gangetje zeilen we de goede kant op, na 10 mijl wissel ik onze roze kanjer voor een groene. Als we van 900 meter waterdiepte weer naar 80m gaan voor Canouan is het raak! De hengelt gaat af en we slaan aan, eerst een gevecht maard daarna laat de vis zich redelijk makkelijk binnen draaien. We juichen, een tonijn!!!! Eindelijk onze eerste tonijn! Als we hem aan boord hijsen zien we dat hij is aangevallen door iets heel groots haha! Enorme tanden in zijn vlees. We geven hem een klap en is uit zijn lijden verlost. 


Het is inmiddels behoorlijk ruig geworden, we zijn blij als we in de luwte van Canouan zeilen. Als we Grand Bay in varen zien we overal schilpadden hun kopje boven steken! We ankeren (in één keer goed dit keer!) en het begint enorm te hozen. Het bloedbad wat ontstaat tijdens het fileren van Tonnie spoelt vanzelf weg en ik ben zelf ook zeiknat. Karlijn fileert hem binnen verder met James als enthousiaste toeschouwer. Gek genoeg eet hij niks, wij wel! Karlijn heeft pokebowls gemaakt, heerlijk! 


S avonds stuur ik een foto van mijn teen naar de dokter, Sanne, “ja ik mag morgen zwemmen” de afwas doen was ook geen probleem.. jammer! Het blijft de hele avond regenen en af en toe zijn er behoorlijke rukwinden waardoor we flink aan ons anker trekken. 


De volgende dag gaan we tussen de buien door even het dorpje Charlestown bekijken, komen bij een koffietentje van twee Schotten. Je kan hier geen bier kopen, maar om de hoek wel en dan kan je het hier opdrinken! Haha, Karlijn heeft een worteltaartje en ik een biertje van de buurman. Terug op de boot willen we nog even snorkelen maar het is niet erg helder dus we zijn snel terug. 


De nacht die volgt is pittig, tussen 0400 en 0500 zit ik rechtop in bed. De wind loeit door het want en ik kijk een paar keer of we goed blijven liggen. Daarna kunnen we gelukkig nog wat slapen. We ontbijten bij de Schotten en lopen naar de “windward side” van het eiland. Van een dak roepen 3 meisjes naar ons “Hello hello!!” Ze giechelen en zwaaien, als we terug roepen en zwaaien krijgen we handkusjes, zo lief. 


Er ligt een lang rif en het water tussen het eiland en het rif noemen ze ‘The Pool’, en dat is prachtig! Zwembad water. We zoeken naar landschildpadden, we vinden er maar één. Bij een strandje rennen we in onze blote billen het water in, vrijheid! Op het strand liggen weer wat Portugese Oorlogschepen, bijzondere beesten! Onze wandeling eindigt bij het hek van een resort, we mogen niet verder. Terug op de boot liggen we weer behoorlijk te bokken, we besluiten te verhuizen naar een baai aan de zuid kant van het eiland. We laten het anker vallen in Glossy Bay naast Blue Beryl, we rollen een beetje maar hopen dat het mee gaat vallen. Er is een super luxe jachthaven met navenante faciliteiten waar wij het wifi wachtwoord van willen ontfutselen. Het kost ons twee dure biertjes maar we hebben het, terug op de boot liggen we enorm te rollen. We eten snel wat en kruipen vroeg onder de wol met een serie en podcast. 


Twee gebroken nachten achter elkaar, jammer, dus we verplaatsen naar het volgende eiland Mayreau. In de eerste baai liggen ze ook te rollen maar in Saline Bay liggen we top. Fotogeniek ook weer! Vlak voor het strand met wuivende palmbomen. Vanochtend heb ik een wandeling gemaakt die eindigde in een omhelzing met een cactus.. 


Morgen wordt het rustiger en gaan we de beroemde Tobago Cays ontdekken. Een azuurblauw rif in de vorm van een paardenhoef, vol met schildpadden, roggen, gekleurde vissen en (vriendelijke) haaien. 


Onder de foto’s staat nog wat geschiedenis en feitjes over St Vincent & Grenadines wat ik voor mezelf had opgezocht. 












St Vincent & Grenadines geschiedenis

Het zuidelijkste land wat we aan zullen doen onze reis, St Vincent & Grenadines (SVG), in de Caribbean of ook wel mooi ‘The West Indies’ genoemd. Dat laatste komt door Columbus, hij vertrok in 1492 voor de ontdekking van de Westelijke route van Europa naar Indië (huidige Indonesië). Hij stuitte op land, waarschijnlijk de Bahamas en landde in de Dominicaanse Republiek. Hij wist zeker dat hij in Indië was, door de Europeanen later West Indië genoemd. 

St Vincent is het hoofdeiland met hoofdstad Kingstown. De zuidelijker gelegen kleine eilandjes zijn de Grenadines met grootste eilanden; Bequia, Canouan & Union Island. In totaal bestaat het uit 32 eilandjes, volgens mij moet je dan echt elke rotspunt mee tellen hoor. St Vincent is groen en jungle-achtig maar de Grenadines zijn de Caraïbische plaatjes, witte stranden en azuurblauw water. 

Tijdens zijn tochten heeft Columbus SVG waarschijnlijk gezien maar nooit aan land gegaan, de inheemse Amerikanen (Indianen) gebruikten SVG wel om van Zuid Amerika naar Noord Amerika te reizen over de Caraïbische eilanden. Dat zijn dan ook de eerste bewoners, er ontstond een eigen cultuur en later werden ze door de Europeanen ’Island Caribs‘ genoemd. Zo rond 1635 verging een Nederlands slavenschip voor de kust en de slaven vermengden zich met de  ‘Island Caribs’ wat uiteindelijk ‘Black Caribs’ of ‘Gerafuna’ genoemd zou worden. Ook vluchtten veel slaven van Grenada en St Lucia naar SVG.

De eerste Europese interventie kwam van de Fransen, periodes van oorlog en vrede met de Britten zorgden er uiteindelijk voor dat de Britten het voor het zeggen kregen in SVG. In 1795 en 1796 waren er inheemse opstanden met Franse steun en er werden 5000 ‘Black Caribs’ verbannen naar Honduras. Er volgde een tijd van slavernij tot 1838 toen de slavernij verboden werd. Er volgde een moeilijke tijd, de Britse landeigenaren verlieten hun land en twee grote vulkaan uitbarstingen van de vulkaan ‘La Soufrière’ hielpen daar niet bij. De derde uitbarsting was in 1979 en in datzelfde jaar werd SVG onafhankelijk van de Britten maar bleef het onderdeel van het Britse Gemenebest (Commonwealth). De Koningin is dus Elizabeth maar het land heeft een eigen parlement. 

De Britse invloeden zijn nog steeds zichtbaar, de officiële taal is Engels, op de zeekaarten zien we de mooiste Engelse namen voorbij komen en aan de wal koloniale panden. We betalen met de East Caribbean dollar, €1 is +/- 3 EC $.

De Amerikaanse invloeden zijn ook groot, voornamelijk door het toerisme. Het toerisme is vooral voor de Grenadines van vitaal belang, we hoeven er weinig bij te zeggen dat dit nu een moeilijke tijd is. Ondanks alles zijn de mensen super vriendelijk en niet opdringerig. 








Reactie schrijven

Commentaren: 18
  • #1

    Jan van Kerckhoven (zaterdag, 20 februari 2021 21:11)

    Aller eerst gecondoleerd met je oma heb haar goed gekend ,heb met belang stelling jullie verslag gelezen en foto’s bekeken nog veel fijne dagen en tot de volgende blog.groeten Jan

  • #2

    Henri (zaterdag, 20 februari 2021 21:37)

    Leest weer heerlijk weg. Avond vullend programma. Fijn want die televisie programma's vandaag de dag.....

  • #3

    ToN Beeren (zaterdag, 20 februari 2021 22:49)

    Wederom een mooi verslag , leest heerlijk weg !

  • #4

    Jacob Bosland (zondag, 21 februari 2021 04:46)

    Mooi verhaal weer... Je bent wel een rare hoor ollie, heb je je vriendin meer ga je met een cactus kroelen. Jammer dat daar geen foto van is hahaha! Goeie reis en ik zie al weer uit naar het volgende verhaal.

  • #5

    Thijs bogaert (zondag, 21 februari 2021 09:28)

    Prachtig! Een waar paradijs daar ! Geweldig om de flyer zo te zien liggen in zon prachtig mooi blauwe baai !Geniet er maar van met z'n 2tjes �

    Groetjes uit Kloosterzande

  • #6

    Kitty van Ommen (zondag, 21 februari 2021 10:01)

    Weer een mooi verhaal. Prachtige foto’s.
    Ik vind dat jullie het maar zwaar hebben daar, ik zou direct terugkomen.
    Veel plezier en geniet ervan!

  • #7

    Tiny (zondag, 21 februari 2021 12:09)

    Het was weer genieten om jullie verslag te lezen .
    Nog veel plezier !
    Groetjes

  • #8

    Casper Stravers (zondag, 21 februari 2021 13:49)

    Oli gecondoleerd met je oma.
    Ze zal trots zijn wat jullie allemaal meemaken!
    Prachtige reis en mooie avonturen.
    Heel veel plezier en geniet ervan!!
    “Ahoy”

  • #9

    Caroline Van Cranenburgh (zondag, 21 februari 2021 15:31)

    Gecondoleerd met je oma. Zij is vast zo trots op jullie.
    Verder wat een heerlijk verhaal om te lezen. En wat een avonturen. Ik geniet ervan om ze te lezen.
    Heel veel plezier.


  • #10

    Pap (zondag, 21 februari 2021 15:58)

    Heerlijk verhaal weer en geweldig genieten. Het is duidelijk waarom jullie de overtocht hebben gedaan, want dit wil niemand missen, het uiteindelijke paradijs. Veel plezier nog.

  • #11

    Mutti (zondag, 21 februari 2021 19:01)

    De verhalen lezen als een spannend boek. Maar nu zijn jullie toch echt wel op een paradijselijk stukje van deze aarde. Tezamen chillen met de andere zeilers op de eilanden , super hoor . En Oma …. ze is erbij hoor. ik hoor het haar zeggen " het is daar warm he , ze lopen daar allemaal in hun blote komt " Dat is iets wat Oma ooit eens gezegd heeft en dat wordt regelmatig hier in huis herhaald wordt. En nou zwemmen jullie daar …. ook in jullie blote kont. Vrijheid !!! en Oma zou er hartelijk om kunnen lachen . Genieten in het kwadraat.

  • #12

    Marianne de Nijs (zondag, 21 februari 2021 20:39)

    Wat een geweldig verslag weer. Na zoveel spanning eindelijk samen kunnen relaxen. Oma zou zeker super trots op jullie zijn. Nu met volle teugen genieten!

  • #13

    Jessica Louer (maandag, 22 februari 2021 10:35)

    Met bewondering lees ik steeds jullie verslag.
    Niet normaal wat jullie doen! Geweldig!
    Wat mooi dat jullie op zo’n grote afstand toch ‘aanwezig’ waren op de uitvaart van oma. Gecondoleerd met haar.
    Ik blijf jullie met plezier volgen!

  • #14

    Pierre merens (maandag, 22 februari 2021 10:45)

    Wat een leuk relaas van jullie belevenissen, interessant ook jullie historische commentaar, en de vele prachtige foto’s die een goed beeld geven van de plaatsen waar jullie waren. Bedankt, blijf ons verwennen!!!

  • #15

    Annie van den akerhier (maandag, 22 februari 2021 22:33)

    Hier hebben jullie het allemaal voor gedaan.grweldig.geniet er maar van.wij genieten met jullie mee.liefs oma annie

  • #16

    Jaap Eenkhoorn, Emmeloord (dinsdag, 23 februari 2021 17:48)

    Hallo Lui, het was weer genieten van de mooie foto's en de mooie verhalen !!
    Mooi Tonijntje man, nu maar wachten op die grotere Broer !!

    Goede en Behouden vaart !!

    Jaap

  • #17

    Carla (vrijdag, 26 februari 2021 17:13)

    Wat is het weer een mooi verhaal.
    Verdrietig om omaatje maar de mooie herinneringen aan haar zullen blijven hè.
    Het is daar inderdaad ook weer prachtig en blauw, blauwer blauwst. Wat maken jullie veel mee, je zou er bijna verzadigd van geraken.
    Op naar het volgende avontuur.

  • #18

    Joke (zaterdag, 27 februari 2021 11:29)

    Op de eerste plaats van harte gecondoleerd. Wat is het weer een mooi verhaal en prachtige foto’s en fantastische kleuren blauw. Daar kan vgls. mij geen kunstschilder tegen aan en in het echt is het natuurlijk nog veel mooier. Blijf lekker genieten, liefs joke.