· 

Sweet goodbye

Door: Oliver
De titel van onze vorige blog was dan wel blauw, blauwer, blauwst maar we hadden niet kunnen vermoeden wat er om de hoek lag, we hadden het wel op internet gezien maar toch overtrof het onze verwachtingen! 

Van Mayreau varen we een uurtje op de motor naar de Tobago Cays. Een plek die tot de verbeelding spreekt en een hoogtepunt van onze reis, de Cays bestaat uit een hoefijzervormig rif en enkele eilandjes in helder blauw water en vol met leven. Gelukkig is het een 'Marine Park' dat beheerd wordt door Rangers en we moeten €3,- per dag betalen om hier te ankeren. Al sinds we uit quarantaine zijn waait het erg hard, eindelijk hebben we een dag met wat minder wind dus we duiken snel het water in om te gaan snorkelen. We hoeven niet lang te zwemmen voor we de eerste schildpad zien, blijft fascinerend hoe gracieus ze bewegen. Vlak onder de boot zit een grote pijlstaartrog en we zijn ontelbare vissen! Karlijn wijst me een inktvis aan, over fascinerende dieren gesproken! Je ziet hem bijna niet als hij zich vermomt als een rots. 

 

Neptune en Saetta komen 's middags ook binnen en 's avonds hebben we een mannenavond, die behoorlijk uit de hand loopt. De volgende ochtend vind ik tussen de lege flessen rum ook nog een paar kilo zand in de bijboot. De erop volgende dagen waait het erg hard en daardoor stroomt het hard, snorkelen is een stevige workout. De laatste avond hebben we een kreeft barbecue, Romeo en zijn vrouw Juliette verzorgen dit op het strandje en het was erg lekker!

 

We vertrekken van de Tobago Cays naar Union Island, we willen ankeren bij het dorpje Clifton waar we achter een rif liggen voor de stevige wind komende dagen. We varen tussen de riffen van de Cays door en op de fok zeilen we de 6 mijl naar Clifton, net voor we er zijn ratelt de hengel! We halen hem binnen, een hele grote barracuda! Met tanden, grote tanden eigenlijk. Met een tang halen we snel de haak eruit en geven hem de vrijheid terug, je kan barracudas in de buurt van riffen niet eten door het zogenaamde “ciguatera virus”. Als we de baai van Clifton invaren zien we door de bomen het bos niet meer, mega druk! We proberen te ankeren, de zeebodem loopt steil af en anker pakt niet. We vertrouwen het niet en we varen 2 mijl verder naar Frigate Island, hier kunnen we gratis aan een boei liggen en we liggen rustig. 

 

Blue Beryl en Neptune volgen dus het is gezellig! We gaan met de bus naar Clifton om boodschappen, super leuk dorpje en heel kleurrijk. Ook hier zijn de mensen weer zo ontzettend vriendelijk, het helpt ongetwijfeld dat we de halve fruitstal kopen. Als we langs het tankstation lopen heeft iemand de was zo opgehangen dat als je wil tanken hij/zij de hele lijn weg moet halen, er naast staan ze kippetjes te braden. Het kan hier allemaal haha. 

 

Sander van Blue Beryl stelt voor om Karlijn een lesje kitesurfen te geven, ze gaat een uurtje vliegeren en de dag erop meldt ze trots dat ze stukjes op het board gestaan heeft! Ik vul de dagen met boot klusjes en lees twee boeken uit. 

 

De wind zwakt weer wat af en we willen weer verder. We varen 5 mijl naar Petit St Vincent, het zuidelijkste punt van onze reis! Als we het rif invaren passeren we Mopion Island, een zandplaat met een parasol, en we laten het anker vallen in ongelooflijk blauw water! We liggen in 3m, witte zandbodem. We gaan tekeer met de camera, zelfs de mast in voor wat foto’s en Miguel van Saetta vliegt met de drone. Daarna gaan we snel naar Mopion voor nog wat geweldige foto’s, wat een paradijs. 

 

We wenden de boeg naar het noorden, de Tobago Cays nog een keertje want we krijgen er geen genoeg van. We kunnen nu wat dichter bij het rif ankeren en om ons heen zien we overal schildpadden. De volgende dag is het Hollandse feestje weer compleet en we gaan het eiland Petit Tabac met de bijboot bezoeken, net buiten het rif van Tobago Cays. Dit eiland was het decor voor de eerste film van de Pirates of the Caribbean, waar Jack Sparrow en Elizabeth Taylor gevangen gehouden werden. Op de terugweg snorkelen we aan de buitenkant van het rif, de andere snorkelaars hadden haaien gezien..... Wij hebben pech wat dat betreft maar het is waanzinnig mooi, we worden gevolgd door grote barracudas dus we zijn niet helemaal op ons gemak. 

 

S Avonds vieren we ons geluk op deze waanzinnige plek met een borrel op Blue Beryl. Rum vloeit rijkelijk, zijn we toch ook een soort piraten. De volgende dag willen we naar Bequia vertrekken, het regent keihard en we drinken koffie bij Neptune. We hebben kaartjes geschreven want het lijkt dat we voorlopig afscheid nemen van Neptune, Blue Beryl en Saetta. Terug op onze boot blijft het hozen, het is 5 uur varen naar Bequia en om 12:30 blazen we het af. Vanaf 12:45 is er geen druppel meer gevallen overigens..... Lucky me, we gaan weer snorkelen buiten het rif en jawel! We zien een haai! Iedereen razend enthousiast! We sluiten de dag met een fanatiek spelletje volleybal en wij duiken vroeg onder de wol zodat we vroeg kunnen vertrekken. 

 

We varen om 08:30 het rif uit, voor de laatste keer en sinds lange tijd moet de boot tegen de wind in zeilen. Het is bezeild, we vangen een kleine barracuda en pas voor de baai van Bequia moeten we kruisen, ik doe een beetje kortaf en Karlijn zegt: “we hebben toch de tijd?!” Het helpt en we genieten ook nog van het laatste stukje. We laten het anker vallen binnen wifi bereik en we zijn weer in de bewoonde wereld, min of meer dan toch. 

 

Bequia is een pleisterplaats voor zeilers, van de meeste gemakken voorzien en een super relaxte sfeer. De tweede dag zit ik met Marijn te bellen en zie een bekende boot de baai binnen varen, Saetta ankert naast ons en de volgende dag spelen we spelletjes en drinken wat samen. Het loopt een beetje uit de hand als we om 02:00 keihard met Bon Jovi staan te zingen. We in deze is zonder Karlijn, ze was wel verstandig want we moeten om 06:00 PCR testen om naar St Lucia te gaan. Enigszins verneveld sta ik bij het ziekenhuisje en Karlijn is trots. 's Avonds gaan we pizza eten met Saetta bij Mac's Pizza, beroemd voor zijn 'lobster pizza, uiteraard is de kreeft op en we bestellen wat anders. Overheerlijk en zoveel dat we de helft meenemen, dat mag ook wel want we betalen de hoofdprijs. 

 

We verlaten Bequia na een drukke ochtend, als we water en benzine tanken ga ik nog even snel naar ons favorietje Roti tentje, ik heb geluk ze heeft er nog twee. “Mama” straalt als ik haar dankbaar vertel dat ik er speciaal voor gekomen ben als afscheid van deze heerlijke plek. 

 

Het is 17 mijl naar Cumberland Bay aan de westkant van het hoofdeiland St Vincent. We kijken uit naar de jungle, riviertjes en watervallen! We zeilen super en vlak onder St Vincent valt de wind weg, een visserman biedt ons een hele tonijn maar we bedanken en hij vaart vrolijk zwaaiend weer weg. De motor gaat aan en zien een speedbootje naar ons toe komen, hij helpt ons wel even. We hebben ons ingelezen dus we beginnen eerst maar eens met een prijs onderhandeling, van 60EC gaan we naar 30 (€10,-) en daar blijft het bij. We vinden het wat duur maar goed, we hebben nog minder zin in gezeur. We varen de baai in met een enorme berg touw en Karlijn draait de boot, anker erin en Vlugge Japie snel met onze lijn naar de palmboom. Karlijn vaart rustig achteruit en we gooien veel ketting uit. Japie is snel terug en we liggen werkelijk prachtig in een groene lagune. We eten pizza resten van de vorige dag en gaan vroeg slapen, genoeg indrukken. Kaat blijft buiten op wacht, de buurman heeft puppies aan boord. 

 

Mij is verteld dat je ‘s ochtends vroeg tonijn kan vangen net buiten de baai. Ik zat om 06:30 in Bitterballen Bertje, regenjasje en visspullen, na een uur rondvaren zonder enige actie aan de hengel en zelfs geen rimpeling in het water keer ik terug. Of ik wat gevangen heb hoor ik gniffelend uit de boot... 

 

Mijn volgende missie is een foto maken vanaf de heuvel, ik pak mijn spullen, eenmaal aan de wal kom ik erachter dat ik niks aan mijn voeten heb, weer terug. Telefoon vergeten, poging 3 moet ik na 5 minuten lopen eigenlijk poepen, ik besluit het maar op te houden... Als ik langs een akkertje loop roept iemand “hey you are Flyer?!” Het blijkt Cas te zijn die Ruud kent, Ruud had hem een berichtje gestuurd dat we er waren. Cas vertelt me de route naar de heuvel en ik maak inderdaad geweldige foto’s. 

 

Bovenop de heuvel drink ik wat bij Gola, hij heeft een grappig geel/blauw barretje maar verkoopt ook tandpasta. We kletsen over corona en de invloed die het heeft op de mensen hier. Hij neemt een borrel (rum - 85%) spoelt het weg met water, of ik ook wil? Nee dankje het is 0945...... Hij geeft me nog wat tips voor tonijn vissen, ik beloof hem mijn best te doen. Terug aan boord pakken we onze zwemspullen, we willen in de rivier zwemmen. Zoveel zoet water als we willen, wat een luxe!! Cas laat ons het bospadje zien en we komen bij “the pool”, een wat dieper stuk van de rivier. We strompelen naar de overkant en plonzen in overheerlijk fris zoet water! Als kinderen trappelen we en nemen wat slokken om het helemaal in ons op te nemen. Als we terug in het baaitje zijn willen we nog even wat drinken, een Fransman runt een bar/restaurantje, je moet op een schoolbord schrijven wat je neemt en dan betaal je later wel. Mooi! We pakken twee biertjes en als Karlijn vraagt hoe laat het eigenlijk is kijk ik; 11:30.... Mooie tijd. We moeten met de bijboot naar Walliabou, een dorpje op 1.5 mijl varen om St Vincent te verlaten. Het dorp is een decor van Pirates of the Caribbean en ondanks dat het vervallen is zorgt het voor een bizarre sfeer! Zelfs de officials zitten in een kantoor wat onderdeel van het decor is, de heer van de customs is er niet dus ga maar een biertje drinken bij het restaurant wordt ons verteld. Na een uurtje kunnen we uitklaren en zijn we vrij om te gaan naar St Lucia. 

 

Omdat we nog naar de watervallen willen varen we 's middags weg uit Cumberland, een uurtje varen naar Chateaubelair. Bij aankomst in die baai worden we gelijk verwelkomd door een gozertje op een surfplank, hij "geeft" ons de beste ankerplek van de baai. We liggen wat te rollen en er komt nog een knaap in een kano bij, we ankeren en gaan binnen zitten wachten tot ze weg gaan. Dat duurt meer dan een half uur, ze houden vol dat moet je ze nageven. Het rollen wordt klappen en we hebben een klote nacht, de Franse boot een stukje verderop heeft vast ook "de beste ankerplek" gekregen want die liggen een stuk rustiger.. We gaan vroeg met de bijboot naar de kant, benieuwd naar de watervallen! De golven zijn behoorlijk en het scheelt weinig of we spoelen als een vis op het droge aan met boot en al. Chateaubelair stelt heel erg weinig voor, er is bijna niks maar iedereen zwaait vrolijk naar ons. Bij een restaurantje drinken we nog even wat voor we naar de watervallen lopen. 

 

Een half uurtje lopen komen we aan bij het park van de watervallen, we moeten €1.50 entree betalen en op mijn geintje of het druk is komt een mompelend antwoord, de andere 3 medewerkers kijken ons glazig aan. Een vierde zit te breien verkoopt gebakken banaan, we nemen er twee mee en ze lacht ons vrolijk na. De eerste waterval is enorm hoog, ik denk een meter of 15-20. Het water klettert hard op ons hoofd maar het is heerlijk om onder zo'n oneindige stroom zoet water te staan. Het zout spoelt weg en we maken heel veel foto's, de zelfontspanner aan levert 3 foto's op: de eerste loop ik nog, de tweede bijna en de derde is gelukt! Goed dat we alleen zijn. 

 

We klimmen omhoog en daar is nog een waterval, deze is minder hoog en iets prettiger om onder te staan en de poel is net diep genoeg om lekker in te drijven. Karlijn heeft douchespullen mee (biologisch zelfs), levert ook mooie plaatjes op weer! Terug aan boord verleggen we de boot naar de "Aller Aller beste ankerplek" en duiken vroeg onder de wol. 

 

Het is opvallend hoe vriendelijk iedereen is ondanks de soms armoedige situaties die we zien, we denken dat alcoholisme ook niet echt helpt.. We willen niet oordelen en zijn enorm dankbaar voor zoveel gastvrijheid op de ene dorpsgek hier en daar na. Kindjes zwaaien bijna altijd en bijna iedereen zegt gedag of een klein praatje. St Vincent & Grenadines hebben net als zoveel plekken een plekje in ons hart gekregen en zeker door de mensen. 

 

De wekker gaat om 06:00 want we willen op tijd in St Lucia zijn zodat we geen 'overtime' moeten betalen. Onder de kust van St Vincent moeten we motoren en als we vrij zijn hebben we teveel zeil op en beuken we door de golven. We reven en met een halve fok erbij lopen we 6-7 kts, heerlijk. 12 mijl onder St Lucia pakken we de stroom op en klokken we een topsnelheid van 8.7 kts! De wind draait en het laatste stukje naar Soufriere moeten we motoren en als we aan een boei liggen gaan we snel richting de officials om in te klaren in St Lucia. Als we bij customs aankomen moet ze even bellen, je kan hier eigenlijk niet inklaren want er is geen zuster om ons te controleren op corona verschijnselen ondanks dat we een negatieve test hebben. Ik had van tevoren gemaild en zwart op wit staat dat we in Soufriere in kunnen klaren... Na een uur soebatten zijn we de lul, we moeten verder naar Marigot Bay. Nee met de taxi mag niet.... We haasten ons terug en bellen onderweg naar Marigot, ze zijn er tot 17:00 en wij zouden rond 16:30 aankomen! Als we om 16:15 de baai invaren stapt Karlijn in de bijboot en ik vaar richting een boei. Op de steiger ontstaat al consternatie, ik wordt geroepen weer weggestuurd en toch weer geroepen. De zuster is al weg...... Morgen kunnen we inklaren, dus overtime betalen... Als troost mogen voor de prijs van een boei aan de steiger liggen. Een blik naar binnen; natte kussens en de vloer is nat. Een luik stond nog open en de golven zijn naar binnen gelopen, de motor heeft gelekt en tot in het keukenkastje staat water. We zijn er even helemaal klaar mee, nemen maar een paar biertjes. Als ik de blog getypt heb en deze ook ineens verdwenen is ben ik in staat mijn laptop overboord te flikkeren. 

 

We vloeken en voelen nu als vaker bedonderd dan in 5-6 weken St Vincent & Grenadines, geen goed begin. We zitten nu (zaterdag ochtend) te wachten op de zuster en daarna mogen we van hotelfaciliteiten gebruik maken, de douches en het zwembad! Laten we hopen dat het niet tegenvalt....... St Lucia is prachtig van wat we nu gezien hebben maar we moeten overal voor betalen, je mag maar op weinig plekken ankeren en ondanks corona hebben we het idee dat ze ons woekerprijzen rekenen. Toch weer een hele andere beleving.. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 16
  • #1

    annie van den aker (zaterdag, 13 maart 2021 17:53)

    wat een prachtig verhaal en schitterende foto's.Echt een paradijs.om jaloers op te worden.Alleen zou ik maar opletten met haaien opzoeken.wij genieten elke keer weer van jullie verslag.Nog veel plezier. Veel liefs oma Anniexxx

  • #2

    Janine (zaterdag, 13 maart 2021 18:57)

    Wat een prachtige foto's, mooi verslag, af en toe wat strubbelingen maar over all toch genieten voor jullie,mooi hoor
    Xxx nog veel plezier samen

  • #3

    Pouwel & Marjolein (zaterdag, 13 maart 2021 19:22)

    met het lezen van jullie belevenissen beleven wij het zelf nog een keer. Wij hebben ook intens genoten van de Tobago Cays en Bequia en alles wat er tussen ligt. In de tijd dat wij er waren werd ons sterk afgeraden om St Vincent zelf aan te doen, te gevaarlijk. het blijkt dat de situatie duidelijk verbeterd is. De van oorsprong Engelse eilanden (St Lucia, Dominca,Antigua, St Kitts/Nevis zijn uitermate bureaucratisch met in/uitklaren en nog duur ook. De Franse eilanden daarentegen zijn heel makkelijk en kost vrijwel niks. Hoop dat dat nog steeds zo is in Corona tijd.
    Het Margot Bay resort heeft een heerlijk zwembad met prima service
    Blijf genieten en er aan ons allen verslag van doen. De verhalen zijn leuk om te lezen met een leuke schrijfstijl. We kijken uit naar het volgende verslag

  • #4

    Jef en Door (zaterdag, 13 maart 2021 19:35)

    Niet alles loopt naar wens maar telkens volgt er weer een bijzondere gebeurtenis die je volledig in beslag neemt met zijn schoonheid. Geniet er nog van. De groetjes van ons en tot weder horen.

  • #5

    Jacob Bosland (zaterdag, 13 maart 2021 19:38)

    Hou je je laptop heel? Anders moeten we je verhalen missen! Mooie foto’s. Moet ik ook nog maar eens een keer doen onder een waterval douchen :) goeie reis verder. Zie uit naar jullie volgende verhaal.

  • #6

    Carla Verstraeten (zaterdag, 13 maart 2021 21:48)

    Wat n mooi verslag weer en prachtige foto’s Ondanks dat jullie wat tegenslag hadden kunnen jullie toch volop genieten Goede reis verder en ik zie weeral uit naar jullie volgende verhaal

  • #7

    Marga (zondag, 14 maart 2021 08:47)

    Wat leuk om te lezen, net of je zelf een beetje op vakantie bent. Heerlijk in deze Corona tijd!

  • #8

    Jaap Eenkhoorn, Emmeloord (zondag, 14 maart 2021 09:25)

    Weer een mooi reisverhaal lui, nog steeds leuk om jullie te volgen !!
    Blijf genieten en weer een behouden vaart!!
    Groetjes Jaap
    PS
    Ik hoop nog steeds een mooie foto van eenTonijn te zien!! Goede Vangst maar weer!!

  • #9

    Ton beeren (zondag, 14 maart 2021 10:24)

    Een prachtig verslag en schitterende foto’s�

  • #10

    Carla (zondag, 14 maart 2021 12:41)

    Ik blijf me verwonderen dat er iedere keer weer zo'n mooi verslag voorbij komt. Wat een belevenissen toch en zeker ook weer prachtige plaatjes..
    Stay Safe en Oliver, houdt die pc heel hè, we willen wel die prachtige blogs blijven volgen.���

  • #11

    pierre merens (zondag, 14 maart 2021 19:00)

    wat hebben jullie allemaal weer meegemaakt, zeg, en op zo'n korte tijd !
    hou er het ritme in, doe zo voort !

  • #12

    Mutti (zondag, 14 maart 2021 19:10)

    Hey kids , ja het valt allemaal niet mee zo'n reis. Af en toe is het ook gewoon even niet leuk en gaat er iets tegen. De zon kan niet elke dag schijnen zou je dan hier in Nederland zeggen maar die spreuk gaat niet op voor jullie. Werkelijk geweldige foto's , dan zie je dat jullie toch echt wel op een andere stukje van deze planeet zijn. Alles hier gaat gewoon zijn gangetje , we hopen op een kleine beetje van jullie zon want het lijkt hier wel herfst. Gisteren een mega bliksem en een donderslag , zeg maar gerust een dreun. Het leek wel of er ergens een bom afging. De auto alarmen gingen af , de ramen trillen en het huis leek zelfs een klein schokje te krijgen. Natuur geweld ,met de nadruk op geweld in dit geval. Gelukkig nergens schade dat is dan weer een meevaller. Geniet van St Lucia en van jullie vervolg. Dikke kus uit Hulst

  • #13

    Henri (zondag, 14 maart 2021 23:55)

    Als je zo al die foto's naast en onder elkaar ziet heb ik maar een paar woorden,
    wat een rijkdom

  • #14

    johan en Elly vd Aker (dinsdag, 16 maart 2021 14:07)

    Wat een spannende verhalen en mooie foto's .
    Geniet van dit alles .groetjes

  • #15

    Bram de Journey (donderdag, 01 april 2021 13:22)

    Fantastisch wat een geweldige omgeving echt genieten en soms moet er een klusje gedaan worden nauw en je moet toch wat te doen hebben.
    Gr.Bram

  • #16

    Philos (donderdag, 01 april 2021 13:50)

    Heerlijk geschreven jongens, en ons geïnspireerd om ook maar eens een kijkje te nemen in dit paradijs!! �